Jorge Semprun

Η είδηση του θανάτου του ισπανού συγγραφέα Jorge Semprún μου βάρυνε το στήθος. 

Έχω διαβάσει τρία βιβλία του μέχρι στιγμής (και έπεται συνέχεια) και τα λάτρεψα και τα τρία. 

"Αντίο φως της νιότης", "20 χρόνια και μια μέρα", και φυσικά "Η επιστροφή του Νετσάγιεφ", που αποτελεί ένα από τα πιο αγαπημένα μου βιβλία ever.

 

Jorge Semprun: Μια ζωή βυθισμένη στην ιστορία 

 

Αξίζει να δείτε και τα εξής:

Για τους αγγλόφωνους: 

- http://www.europeanliteraryimmigration.com/jorge_semprun.html   

- The Paris Review: Jorge Semprún, The Art of Fiction No. 192

Για τους γαλλόφωνους:

- Un entretien avec Jorge Semprun

- "J'ai perdu mes certitudes, j'ai gardé mes illusions." Entretien avec Jorge Semprun

 

«...παρακινήστε τέσσερα μέλη της ομάδας σας να σκοτώσουν τον πέμπτο με την αιτιολογία ότι τους εξαπατά^. ο φόνος θα τους ενώσει…».

Ντοστογιέφσκι, Οι Δαίμονες

 από το βιβλίο "Η επιστροφή του Νετσάγιεφ"

Straight to the point

Στάθης, 23/5/2011, Ελευθεροτυπία

Στάθης, 1995

Και για όσους δεν έχουν διαβάσει το υπέροχο άρθρο του για το εφιαλτικό δίδυμο της τηλεόρασης, ιδού.

Ilha Das Flores

"Αυτό δεν είναι ένα έργο φαντασίας.
 Το Νησί των Λουλουδιών υπάρχει.
 Θεός δεν υπάρχει".


Το νησί των λουλουδιών by tvxorissinora

"Το Νησίτων Λουλουδιών" είναι ένα βραβευμένο μικρού μήκους ντοκυμαντέρ, που γυρίστηκε το 1989 στη Βραζιλία από τον Jorge Furtado. Η ταινία αφηγείται την πορεία μιας χαλασμένης ντομάτας στον κόσμο των "θηλαστικών με τον ανεπτυγμένο εγκέφαλο και τους αντιτακτούς αντίχειρες".
Η συνέχεια επί της οθόνης..

Schwarzfahrer

Schwarzfahrer: μεταφράζεται ως μαύρος αναβάτης, αλλά και ως λαθρεπιβάτης.

Βρήκα αυτό το βιντεάκι και το αναμεταδίδω. Πρόκειται για την ταινία μικρού μήκους "Schwarzfahrer", που γυρίστηκε το 1994 από το γερμανό σκηνοθέτη Pepe Danquart, και κέρδισε το όσκαρ ταινίας μικρού μήκους την ίδια χρονιά.



Ο λαθρεπιβάτης (Schwarzfahrer) by tvxorissinora

Μνήμη

Διαβάζω ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο αυτό το διάστημα, με τίτλο
Διαδρομές και Τόποι της Μνήμης - Ιστορικές και Ανθρωπολογικές Προσεγγίσεις, σε επιμέλεια της Ρ. Μπενβενίστε και του Θ.Παραδέλλη, εκδόσεις Αλεξάνδρεια, φορέας Πανεπιστήμιο Αιγαίου.

Με έχει κεντρίσει ιδιαίτερα το τι είναι μνήμη.
Και για το πως η μνήμη αποτελεί μια δυναμική, διαρκώς μεταβαλλόμενη κατάσταση, βρισκόμενη πάντα σε αλληλεπίδραση με τη δεδομένη χρονική και ψυχική κατάσταση του ατόμου, καθώς και με αυτόν στον οποίο γίνεται η διήγηση της μνήμης, είτε αυτός είναι κάποιος άλλος είτε είναι ο εαυτός μας.
Το ίδιο εξωτερικό γεγονός βιώνεται, ανακαλείται στη μνήμη των ανθρώπων που το έζησαν και γίνεται διήγηση στο μυαλό και στα λόγια τους με διαφορετικό τρόπο.
Η ψυχική πραγματικότητα εμπλουτίζει τη μνήμη, και η μνήμη εμπλουτίζει την ψυχική πραγματικότητα, με την ενθύμηση ή τη λήθη, με την παρουσία ή την απουσία της μνήμης.
Το να αντιλαμβανόμαστε τη μνήμη χωρίς την ύπαρξη της ψυχικής πραγματικότητας, είναι σα να δεχόμαστε ότι η μνήμη μας είναι απλά ένας μηχανισμός αποθήκευσης δεδομένων και πληροφοριών.
Όμως δεν είμαστε υπολογιστές.
"Και μπορεί να έχουμε μόνο μία ζωή, αλλά έχουμε πολλούς τρόπους να (μας) τη διηγηθούμε".

 

"Entre les trous de la mémoire"

Dominique Appia

Σκέψεις πάνω στο κείμενο Αυτοβιογραφία, Μνήμη, Θεραπεία του Γρηγόρη Αμπατζόγλου, που περιέχεται στο εν λόγω βιβλίο.