Η εργασία στα χρόνια της ασυδοσίας

Περίπτωση "Κούνεβα" στον αόρατο κλάδο των σερβιτόρων

Αν δεν υπήρχε ένα δυναμικό νέο σωματείο και αν δεν κινδύνευε η ζωή της εργαζόμενης Κ., θα επρόκειτο για μια ακόμα από τις αμέτρητες αθέατες ιστορίες εργοδοτικής ασυδοσίας.

Μια νέα γυναίκα, η Κ., βρήκε δουλειά τον περασμένο Ιούλιο σε ένα από τα καταστήματα γνωστής αλυσίδας street cafe και πρόχειρου φαγητού, που απασχολεί συνολικά περίπου 80 εργαζόμενους. Χρειάστηκε ένας μήνας επίμονων εκκλήσεών της προς τον εργοδότη της, για να ασφαλιστεί στο ΙΚΑ αλλά με ένσημα μερικής απασχόλησης (4ωρης εργασίας) αν και δούλευε κανονικό και εντατικό 8ωρο. Λίγο μετά μετατέθηκε στο μαγαζί της ίδιας αλυσίδας στην οδό Σταδίου, εκεί που στο υπόγειο εργαστήριο δουλεύουν περίπου σαν σκλάβοι κυρίως μετανάστες και στον "επάνω κόσμο" πηγαινοέρχονται, μεταφέροντας αδιάκοπα καφέδες, αναψυκτικά και φαγητά, δεκάδες σερβιτόροι και ντελιβεράδες στα γύρω κτίρια γραφείων. Πριν λίγο καιρό η Κ. υποφέροντας από οσφυαλγίες πήρε τη νόμιμη -με χαρτί γιατρού- αναρρωτική της ολιγοήμερη άδεια. Οταν επέστρεψε στη δουλειά της το αφεντικό την απέλυσε δινοντάς της κάποια ψίχουλα ως αποζημίωση. Η Κ. έχοντας κρατήσει μια παλαιότερη ανακοίνωση του Σωματείου Σερβιτόρων, Μαγείρων και λοιπών εργαζομένων του κλάδου του Επισιτισμού, επικοινώνησε με τους συνδικαλιστές συναδέλφους της ζητώντας τη βοήθειά τους, διεκδικώντας τα αυτονόητα: δεδουλευμένα, ένσημα, αποζημίωση κ.λπ.

Τα μέλη της διοίκησης του Σωματείου κινήθηκαν ταχύτατα, όπως θα έπρεπε να κάνουν όλα τα σωματεία, και στρίμωξαν τον εργοδότη: Παραβίασες την εργατική νομοθεσία και τη Συλλογική Σύμβαση, του είπαν. Της έφαγες τα ένσημα, τις αμοιβές, τις υπερωρίες, τα επιδόματα. Θα πληρώσεις. Κατά τις συζητήσεις για τον τελικό διακανονισμό, την προηγούμενη Τρίτη 23 Μαρτίου, στα γραφεία των εταιρειών του εργοδότη, με την παρουσία δικηγόρων και λογιστών, κάποια στιγμή τα αίματα άναψαν. Το αφεντικό, που προφανώς ζούσε ως τότε στο δικό του κόσμο, με τις χρυσοφόρες μπίζνες και τα νταηλίκια, διαπίστωσε ότι οι νεαροί συνδικαλιστές "δεν μασάνε" και επιχείρησε να τους τρομάξει. Σύμφωνα με την ανακοίνωση του Σωματείου, "εμφανίστηκε προκλητικός απέναντι στην εργαζόμενη αλλά και στους εκπροσώπους του σωματείου (...) άρχισε να τραβάει φωτογραφίες, ενώ σήκωσε την μπλούζα του και επέδειξε το όπλο που έφερε στη ζώνη του. Η συνέχεια δόθηκε στο αστυνομικό τμήμα, όπου οι αστυνόμοι αφού κατέγραψαν το γεγονός «συνέστησαν» στην εργαζόμενη και στα μέλη του σωματείου να μην προβούν σε μηνύσεις". Το αφεντικό καθ’ όλη την διάρκεια του περιστατικού επαναλάμβανε τη φράση «Τώρα μπλέξατε»... Στο αστυνομικό τμήμα Ακροπόλεως ο νταής ...δεν χρειάστηκε να επιδείξει καν την άδεια οπλοφορίας του (αν έχει), ωστόσο η Κ. και τα μέλη του σωματείου υποχρεώθηκαν να δώσουν τα στοιχεία τους και τις διευθύνσεις των κατοικιών τους.

Η Κ. φοβήθηκε πολύ. Προτίμησε εκείνο το βράδυ να μην κοιμηθεί στο σπίτι της. Σα να διαισθανόταν τα χειρότερα. Οι συνάδελφοί της από το Σωματείο, έχοντας εμπειρίες και από άλλες συνδικαλιστικές συγκρούσεις με παρόμοιους τσαμπουκάδες επιχειρηματίες των καφέ, των εστιατορίων και των μπαρ, συμφώνησαν ότι η κατάσταση είναι όντως επίφοβη. Την επόμενη μέρα, Τετάρτη, 24/3, το απόγευμα, η Κ. συμμετείχε σε σύσκεψη στα γραφεία του Σωματείου στην οδό Λόντου στα Εξάρχεια για την αντιμετώπιση των προκλήσεων του κουμπουροφόρου εργοδότη και τη διεκδίκηση των αυτονόητων αποζημιώσεων της. Υστερα αποφάσισε να πάει στο σπίτι της για να πάρει μερικά ρούχα. Με το Μετρό έφτασε στο σταθμό Λαρίσης και γύρω στις επτά το απόγευμα μπήκε στο στενάκι που βρίσκεται το σπίτι της στη γειτονιά του Αγίου Παύλου. Εκεί δύο άγνωστοι επιτέθηκαν στην Κ. από πίσω. Την έπιασαν απ' το λαιμό (σχεδόν την έπνιγαν), της έκλεισαν το στόμα, μάλλον με ένα ύφασμα ποτισμένο σε αναισθητικό, τη χτύπησαν με γροθιές και με αγνώστου είδους "θλων και αμβλύ όργανο" (σύμφωνα με την ιατροδικαστική έκθεση) κυρίως στο κρανίο και στο πρόσωπο. Αιμόφυρτη και λιπόθυμη την έσυραν έως την είσοδο του σπιτιού της, λίγα μέτρα πιο κάτω, όπου έμεινε για δέκα ώρες στο πεζοδρόμιο μέχρις ότου ένας περαστικός μετανάστης την είδε, τη συνέφερε, τη φρόντισε και τη βοήθησε να πάει στο νοσοκομείο, γύρω στις πέντε το πρωί της Πέμπτης, 25η Μαρτίου. Το πορτοφόλι της, τα "χαρτιά" της και η συσκευή του κινητού της τηλεφώνου δεν χάθηκαν. Το κίνητρο, επομένως, του εγκλήματος δεν ήταν η ληστεία. Τί λέτε κ. Χρυσοχοϊδη, θα τους βρείτε τους ενόχους;

Το σωματείο συνδέοντας την τρομοκρατική επίθεση κατά της Κ. με τις απειλές του κουμπουροφόρου επιχειρηματία κάλεσε με ανακοινώσεις του σε συγκέντρωση την επόμενη μέρα, Παρασκευή, 26/3, το μεσημέρι έξω από το street cafe της οδού Σταδίου, εκεί που δούλευε η Κ. Περισσότεροι από 250, κυρίως νέοι και νέες, μέλη του σωματείου και άλλοι συμπαραστάτες, απέκλεισαν το μαγαζί για λίγες ώρες (βλ. φωτό). Οπως σημειώνει σε επόμενη ανακοίνωσή του το σωματείο, ο μέχρι πρότινος προκλητικός και εριστικός εργοδότης κρύφτηκε στο υπόγειο. Στη συνέχεια, πραγματοποιήθηκαν παρόμοιες παρεμβάσεις στα μαγαζιά του, στην Πανεπιστημίου και στην Εμ. Μπενάκη. Το απόγευμα της ίδιας μέρας ο κουμπουροφόρος επικοινώνησε με το σωματείο ...εκλιπαρώντας να καταβάλει όλα τα χρωστούμενα στην Κ. "Ολα ήταν μια παρεξήγηση", είπε ο επιχειρηματίας. "Προφανώς δεν υπάρχουν ούτε παρεξηγήσεις, ούτε μεμονωμένα περιστατικά", λέει το σωματείο. "Οι απλήρωτες εργατοώρες, τα ακόλλητα ένσημα, η μη καταβολή δώρων και επιδομάτων, οι απολύσεις, η μείωση μισθών, η μαύρη εργασία είναι πραγματικότητα που βιώνουμε καθημερινά στα εργασιακά κάτεργα. Οποιος τολμήσει να μιλήσει γι αυτά και να ορθώσει το ανάστημά του, έρχεται αντιμέτωπος από την μια με την εργοδοτική τρομοκρατία που περιλαμβάνει όπλα, απειλές, μπράβους, βιτριόλι και από την άλλη με την τρομοκρατία της ανεργίας".

Τη Δευτέρα ο ιδιοκτήτης της αλυσίδας αναγνώρισε ότι είχε παραβιάσει την εργατική και την ασφαλιστική νομοθεσία και αποζημίωσε, αδιαμαρτύρητα πλέον, την Κ.

Την περασμένη Τρίτη, 30/3, το Σωματείο Σερβιτόρων, Μαγείρων, έχοντας σημειώσει μια σημαντική νίκη -πράγμα σπάνιο για τα συνδικάτα στις μέρες μας- συμμετείχε με το πιο μαζικό μπλοκ στη διαμαρτυρία των πρωτοβάθμιων σωματείων, των συνδικαλιστών του ΣΥΡΙΖΑ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλων οργανώσεων της Αριστεράς, αλλά και της ΑΔΕΔΥ (που ωστόσο αν και συνδιοργάνωνε, δεν εμφανίστηκε). Κατά τη διάρκεια της διαδήλωσης και παρότι τα δύο από τα μαγαζιά της συγκεκριμένης αλυσίδας, που βρίσκονται στην καθιερωμένη διαδρομή των διαδηλώσεων, είχαν θωρακιστεί με λαμαρίνες -διότι, όπως έγραφαν σχετικές πινακίδες, "γίνονται έργα ανακαίνισης"- δέχθηκαν την οργή της ζωηρότερης μερίδας των διαδηλωτών.

Η κατάσταση στον κλάδο των καφέ, εστιατορίων, μπαρ, κλαμπ, ξενοδοχείων κ.λπ, σ' έναν υπερβολικά ανεπτυγμένο τομέα της ελληνικής οικονομίας, είναι από πολλές απόψεις εκτός ελέγχου: Μαύρη εργασία, φοροκλοπή, πλασματική μερική απασχόληση, εισφοροκλοπή προς το ΙΚΑ και συστηματικές παραβιάσεις των Συλλογικών Συμβάσεων και των κανονισμών υγιεινής και ασφάλειας που προβλέπει η εργατική νομοθεσία. Στον κλάδο εργάζονται κυρίως νέοι και νέες και σε μεγάλο βαθμό η εργασία χαρακτηρίζεται από εκτεταμένη κινητικότητα και προσωρινότητα. Αυτό, μαζί με την απουσία ελέγχων, διευκολύνει τους επιχειρηματίες να επιβάλλουν τους όρους τους. Μέρος των επενδύσεων στον ίδιο οικονομικό τομέα προέρχεται από άδηλες πηγές. Τα δίκτυα προστασίας, οι μαφίες, ελέγχουν τα πράγματα. Τα παλιά σωματεία του χώρου έχουν ξεπεραστεί εδώ και χρόνια.

Χρειάστηκε η δημοσιότητα, οι διαδηλώσεις αλλά -κακά τα ψέματα- και οι σπασμένες βιτρίνες μετά τη φονική επίθεση κατά της Κ. για να εμφανιστούν το Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας και η Ομοσπονδία που υποτίθεται ότι αντιμετωπίζουν τα όλο και πιο βίαια προβλήματα των χιλιάδων εργαζομένων του χώρου του επισιτισμού. "Σημειώνεται ότι όπως προκύπτει και από την Ετήσια Εκθεση Πεπραγμένων του ΣΕΠΕ, κατά το έτος 2009 το 21% εκ του συνόλου των ελέγχων, διενεργήθη στον κλάδο που ανήκουν τα επισιτιστικά επαγγέλματα, ενώ σε επίπεδο κυρώσεων ο επαγγελματικός αυτός κλάδος βρίσκεται στην πρώτη θέση. Για το σκοπό αυτό, ο Ειδικός Γραμματέας του ΣΕΠΕ κ. Μιχάλης Χάλαρης, βρίσκεται σε συνεχή συνεργασία με τον Πρόεδρο της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργατών Επισιτισμού - Υπαλλήλων Τουριστικών Επαγγελμάτων κ. Λεωνίδα Καραθανάση», λέει το τμήμα δημοσίων σχέσεων του υπουργείου Εργασίας.

* Επισκεφτείτε το Σωματείο:

http://somateioserbitoronmageiron.blogspot.com/

Πηγή:Ελευθεροτυπία,2/4/2010

http://www.iospress.gr

«Εύχομαι να είναι καλά η Κ. Να μην φοβάται τίποτα. Να μην κάνει πίσω».

Κωνσταντίνα Κούνεβα

(Δήλωση στην "Εποχή", 28.3.10)

Real Men Don't Rape

Η Νάταλι Κάρνιφ μιλάει για την προσπάθειά της να καθίσει στο σκαμνί ο άνθρωπος που τη βίασε πριν από πέντε χρόνια!

Οι άλλοι πρωταγωνιστές «Το δικαστήριο καλύπτει τον βιαστή μου»

Απογοητευμένη από την κωλυσιεργία της Ελληνικής Δικαιοσύνης δηλώνει η καναδή δημοσιογράφος

Δέχθηκε να με συναντήσει υπό έναν όρο: Να πάω να την πάρω από το Μετρό. Να πιούμε καφέ, να συζητήσουμε ό,τι θέλω, αλλά μετά να τη γυρίσω ξανά στον σταθμό. Δεν ήθελε να κυκλοφορήσει μόνη της στους δρόμους της Αθήνας. Μα πώς μπορεί μια γυναίκα να είναι τόσο φοβισμένη, σκεφτόμουν, ενώ την περίμενα στην έξοδο του σταθμού του Μεγάρου Μουσικής. Στα χαρτιά είχα δει όλη την ιστορία της. Αθήνα 2005- τουρίστρια- Ακρόπολη- υπνωτικόβιασμός- Αστυνομία και μια δίκη που δεν έχει γίνει ακόμη. Στο ιντερνετικό μπλογκ της http://athensrapetrial. blogspot. com η Νάταλι έχει ανακοινώσει ότι αυτές τις ημέρες θα είναι στην Αθήνα, σε μια ύστατη προσπάθεια να δικάσει τον βιαστή της. Γυναίκες και άνδρες από το Μόντρεαλ τις στέλνουν μηνύματα συμπαράστασης και γράφουν σκληρά λόγια για την Ελληνική Δικαιοσύνη.
Όλοι ξέρουν ότι η προσπάθειά της να δικάσει τον άνθρωπο που τη βίασε κρατάει από τον Αύγουστο του 2005. Μία φωτογραφία έχει ένα μήνυμα για όλους τους άνδρες: «Οι αληθινοί άνδρες δεν βιάζουν». Είναι γραμμένο με κόκκινο μαρκαδόρο στην κοιλιά μιας ημίγυμνης γυναίκας.

Την ημέρα που τη συναντώ η Νάταλι έχει γενέθλια. Κλείνει τα 33 της. Φοράει ένα ελαφρύ φουστάνι με πέδιλα βέβαια- οι Καναδοί πάντα ζεσταίνονται στην πόλη μας, ακόμα και τον Μάρτιο - και κουβαλάει δύο τσάντες. Στη μία είναι τα χαρτιά της υπόθεσής της. Ένα διστακτικό χαμόγελο τη συνοδεύει μέχρι να φτάσουμε στο καφέ. Το βλέμμα της είναι εξεταστικό. Είναι άλλωστε και αυτή δημοσιογράφος. Δουλεύει στο ραδιόφωνο του CΒC και τα βράδια γράφει ένα βιβλίο. «Για το ταξίδι μου και όχι γι΄ αυτό που μου συνέβη», μου διευκρινίζει.

Το ενδιαφέρον μου για την περιπέτειά της την παραξενεύει.

Νιώθεις άβολα να μιλάς για εκείνη την ημέρα;

Καθόλου. Μπορείς να με ρωτήσεις ό,τι θέλεις. Μπορούσες πάντα να μιλάς γι΄ αυτό; Από την πρώτη ημέρα;

Πάντα. Ίσως τις πρώτες ημέρες να είχα έναν δισταγμό.

Τι έγινε λοιπόν;
Έκανα ένα ταξίδι. Ένα ταξίδι από χώρα σε χώρα, που διήρκεσε έναν χρόνο. Ένας από τους σταθμούς ήταν και η Ελλάδα.

Μόνη;
Δεν ήμουν μόνη. Σε κάθε σταθμό έκανα και διαφορετικούς φίλους.

Και τι έγινε στην Αθήνα;
Σε μία από τις βόλτες μου στην πόλη συνάντησα έναν άνδρα. Με ρώτησε κάτι... Δεν ξέρω ακριβώς τι. Σαν να έψαχνε για κάποια οδό. Όταν κατάλαβε ότι δεν είμαι Ελληνίδα, προσφέρθηκε να μου κάνει μια μικρή ξενάγηση.

Και τον εμπιστεύθηκες.
Δεν ήμουν καχύποπτη. Δεν υπήρχε λόγος. Θα ήταν μια μικρή ξενάγηση στην Ακρόπολη. Θα ήμασταν ανάμεσα σε κόσμο. Ήταν ένας άνδρας γύρω στα 45. Ούτε συμπαθητικός, ούτε αντιπαθητικός. Ένας φυσιολογικός άνδρας, έτσι φαινόταν.

Και πώς από την Ακρόπολη βρεθήκατε στο ξενοδοχείο;

Κάποια στιγμή είπε ότι πείνασε. Πήγε και πήρε μια τυρόπιτα. Τον είδα δηλαδή που μπήκε σε ένα μαγαζί και όταν γύρισε μου πρόσφερε τη μισή. Όταν ο άλλος σου δίνει από το φαγητό που τρώει δεν υπάρχει λόγος να ανησυχείς!

Την έφαγες λοιπόν χωρίς να καταλάβεις τίποτα;

Ήταν λίγο πικρή αλλά τότε δεν έδωσα σημασία. Μετά άρχισα να αισθάνομαι βαριά. Το κεφάλι μου, όχι το σώμα μου. Περπατούσα κανονικά. Το κεφάλι μου όμως συνεχώς βάραινε. Το επόμενο που θυμάμαι είναι ότι ξύπνησα σε ένα κρεβάτι ξενοδοχείου με αυτόν τον άνδρα στο πλευρό μου. Μόνο σαν εικόνα το θυμάμαι. Δεν μπορούσα να αντιδράσω. Το κεφάλι μου ήταν ακόμη πολύ βαρύ. Μετά φύγαμε από το δωμάτιο και με πήγε στο χόστελ όπου έμενα. Μάλλον με ταξί. Οι εικόνες ήταν μπερδεμένες στο μυαλό μου. Θυμάμαι μια φίλη μου στο χόστελ να ανησυχεί. Μόλις συνήλθα, συνειδητοποίησα ότι είχα βιαστεί.

Πότε πήγες στην Αστυνομία;
Αμέσως. Στο πρώτο τμήμα μου είπαν ουσιαστικά ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Επέμεινα. Πήγα και σε δεύτερο. Τελικά μου είπαν να πάω στο νοσοκομείο. Επισκέφθηκα τρία νοσοκομεία για να βεβαιωθεί ο βιασμός και να διαπιστωθεί ποια ναρκωτική ουσία μου είχε δώσει. Αισθάνθηκα πολύ άβολα γυρνώντας από γιατρό σε γιατρό και λέγοντας τα ίδια και τα ίδια.

Οι γιατροί δεν σου συμπαραστάθηκαν, δεν σε συμβούλευσαν τι να κάνεις;

Καθόλου. Μόνο ένας ιδιώτης γιατρός από την Αγγλία, που επισκέφτηκα αργότερα, μου έδωσε κάποια αγωγή και με συμβούλεψε τι έπρεπε να κάνω. Το χάπι της επόμενης ημέρας και τέτοια.

Τι σου είχε βάλει τελικά στην τυρόπιτα;

Ένα δυνατό υπνωτικό. Το Stillnox. Τo ίδιο είχε χρησιμοποιήσει για να ναρκώσει και τις άλλες κοπέλες. Έτσι έγινε γνωστός τότε στις αρχές. Ο βιαστής με την τυρόπιτα.

Κάνεις μήνυση λοιπόν και φεύγεις για τον Καναδά;

Ναι, έφυγα. Αλλά συνεχώς επικοινωνούσα για να δω αν τον έπιασαν. Τελικά έμαθα ότι συνελήφθη για τον βιασμό μιας κοπέλας από τη Δανία. Καταδικάστηκε, έμεινε για λίγο στη φυλακή και μετά αφέθηκε ελεύθερος.

Για πες μου για τη δική σου δικαστική περιπέτεια.

Στις δύο πρώτες δικασίμους ούτε καν ειδοποιήθηκα. Την τρίτη φορά ειδοποιήθηκα εκπρόθεσμα, δεν μπόρεσα να έρθω και μου έβαλαν πρόστιμο 220 ευρώ. Ακολούθησε μια απεργία των δικαστικών υπαλλήλων και μια ασθένεια του κατηγορουμένου, για να φτάσουμε σήμερα σε μια ακόμη αναβολή. Την έκτη!

Τι έγινε λοιπόν αυτήν την εβδομάδα;

Ανέβαλαν τη δίκη για τον Ιανουάριο του 2011. Η συνήγορος του κατηγορουμένου ισχυρίστηκε ότι είναι απασχολημένη με κάποια άλλη υπόθεση στην επαρχία. Μια υπόθεση που ανέλαβε μόλις την προηγούμενη εβδομάδα. Τους είπα ότι είχα έρθει από τον Καναδά. Το ήξεραν άλλωστε. Τους παρακάλεσα να διακόψουν εν ανάγκη και να γίνει η δίκη την επόμενη εβδομάδα. Τίποτα.

Απογοητεύτηκες;
Μα, το δικαστήριο έκανε ό,τι ήταν δυνατόν για να μην πραγματοποιηθεί η δίκη. Ακόμα και αν δεν είχε ζητήσει αναβολή η πλευρά του κατηγορουμένου, η υπόθεση δεν θα μπορούσε να προχωρήσει καθώς ο επίσημος διερμηνέας που όφειλε να είναι εκεί απουσίαζε!

Στο δικαστήριο ήρθε αυτός;
Ναι. Φαινόταν σίγουρος. Σίγουρος πως δεν πρόκειται να πάθει τίποτα. Δεν ήταν ένας άνθρωπος μετανιωμένος... Περπατούσε στο δικαστήριο σαν να ήταν στο σπίτι του.

Αν μπει στη φυλακή θα νιώσεις καλύτερα;

Δεν πιστεύω στο οφθαλμόν αντί οφθαλμού. Αλλά δεν πρέπει να τον αφήσουμε να κάνει ξανά αυτό που έκανε σε μένα και στις άλλες κοπέλες.

Σε πόσες υποθέσεις βιασμού εμπλέκεται;

Εκτός από μένα το έχει κάνει και σε δύο κοπέλες από την Αυστραλία και σε μία από τη Δανία. Και για να είμαι ειλικρινής, νομίζω πως το έχει κάνει σε περισσότερες. Σίγουρα είναι περισσότερες. Απλώς φοβούνται να μιλήσουν ή απογοητεύτηκαν από τη στάση των Αρχών και δεν έδωσαν συνέχεια. Αυτός είναι και ο λόγος που λέω την περιπέτειά μου, για να παροτρύνω τις γυναίκες να μιλήσουν.

Θα είσαι, δηλαδή, παρούσα και στην επόμενη δικάσιμη. Το 2011;

Εννοείται. Αν και είχα πει στον σύζυγό μου ότι αν δεν γίνει τώρα η δίκη θα τη διέγραφα από μέσα μου. Και δεν θα ασχολιόμουν ξανά. Τελικά όμως δεν μπορώ. Θα επιμείνω μέχρι να δικαστεί. Δεν νομίζω ότι ήθελα ποτέ τόσο πολύ στη ζωή μου να ξεμπερδέψω με κάτι.

Συμπαραστάτες δεν βρήκες σε αυτήν την περιπέτειά σου;

Πολλούς. Όχι στη Δικαιοσύνη όμως. Στην αίθουσα αισθανόμουν ότι όλοι με κοιτούσαν εχθρικά. Αν εξαιρέσω τον Παναγιώτη Δημητρά και τη Ναυσικά Παπανικολάτου από το Ελληνικό Παρατηρητήριο Συμφωνιών του Ελσίνκι, που ήταν μαζί μου και με έκαναν να αισθάνομαι σιγουριά, έχω πολύ άσχημη γνώμη για τα δικαστήριά σας. Ελληνική Δικαιοσύνη είναι για μένα σχήμα απόλυτα οξύμωρο.

Συνεχίζεις να έρχεσαι στην Ελλάδα για διακοπές;

Φυσικά και συνεχίζω. Άλλωστε είμαι παντρεμένη με Ελληνοκαναδό από τη Ναύπακτο! Ποτέ δεν είπα ότι όλοι οι Έλληνες είναι κακοί.

Πότε τον γνώρισες;
Πολύ καιρό πριν παντρευτούμε και όταν μου συνέβη αυτό που συνέβη, σκέφτηκα ότι ξέρω έναν καλό Έλληνα που θα μπορούσε να με βοηθήσει με όλη αυτή τη γραφειοκρατία.

Μιλάει ελληνικά;

Όλοι οι Έλληνες του Καναδά μιλάνε ελληνικά! Μιλάνε ελληνικά, μαγειρεύουν ελληνικά, ζουν ελληνικά κι ας μην έχουν πολλοί από αυτούς καμία επαφή με τους Έλληνες της Ελλάδας. Στον Καναδά, λέμε πως για τους Έλληνες ο χρόνος σταμάτησε το 1957!

Φοβάσαι να κυκλοφορείς στην Αθήνα;

Ναι. Δεν θέλω να περπατάω μόνη μου στην Αθήνα. Δεν ξέρω τι ακριβώς φοβάμαι, αλλά φοβάμαι. Ξέρω πως οι πιθανότητες να μου ξανασυμβεί κάτι παρόμοιο είναι πολύ λίγες. Έπειτα όμως σκέφτομαι πως αυτός ο άνθρωπος κυκλοφορεί ελεύθερος. Κι αν τύχει και τον δω μπροστά μου; Πώς θα αντιδράσω;


Ο δράστης κρύβεται πίσω από αναβολές

O άνδρας που κατηγορείται για τον βιασμό κατά συρροή της Καναδής Νάταλι Κάρνιφ κατηγορείται ταυτόχρονα για τους βιασμούς δύο αυστραλών γυναικών.

Το 2005 η Αστυνομία συνέλαβε τον Ε.Α. με τη βοήθεια ενός τέταρτου θύματος με καταγωγή από τη Δανία. Τότε καταδικάστηκε σε πενταετή φυλάκιση για τον βιασμό της Δανέζας τουρίστριας και έπειτα από σχεδόν 18 μήνες αφέθηκε ελεύθερος.

Στις πρώτες δύο δικασίμους (το 2006 και το 2007) τα θύματα κλήθηκαν μόνο στα ξενοδοχεία όπου διέμεναν ως τουρίστριες το 2005! Την τρίτη φορά η Δικαιοσύνη κλήτευσε τα τρία θύματα στις χώρες τους αλλά εκπρόθεσμα! Το 2008 τα θύματα κλήθηκαν επιτέλους κανονικά, όμως η δίκη ματαιώθηκε λόγω απεργίας των δικαστικών υπαλλήλων.

Η επόμενη δικάσιμος ορίστηκε για το 2009, αλλά ο κατηγορούμενος ασθένησε οπότε δόθηκε αναβολή για τις 22 Μαρτίου 2010.

Το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ), που έχει αναλάβει την παροχή δωρεάν νομικής αρωγής στη Νάταλι Κάρνιφ, θεωρεί πως η Δικαιοσύνη από το 2005 μέχρι σήμερα έκανε ενέργειες και πήρε αποφάσεις που «διευκόλυναν» συστηματικά έναν κατηγορούμενο για βιασμούς κατά συρροή.

Το ΕΠΣΕ καταγγέλλει, εκτός των άλλων, την απουσία διερμηνέα για δεύτερη συνεχόμενη δικάσιμο, κάτι που θα «εξασφάλιζε» έτσι κι αλλιώς την αδυναμία διεξαγωγής της δίκης.

Το δικαστήριο μάλιστα δεν επέβαλε καμία ποινή στον διερμηνέα που απουσίαζε, παρ΄ ότι είχε επίσημα κληθεί από την Εισαγγελία (το ίδιο είχε γίνει και στη δικάσιμο του 2009). Ταυτόχρονα αγνόησε το αίτημα της Νάταλι Κάρνιφ να ανακληθεί η καταδίκη της για λιπομαρτυρία στη δικάσιμο του 2007, παρ΄ ότι ήταν προφανές από τα έγγραφα ότι δεν είχε κληθεί νόμιμα στον Καναδά. Το Παρατηρητήριο του Ελσίνκι καταγγέλλει επίσης την πρωτοφανή ενέργεια του ιατροδικαστή να μη συντάξει έκθεση μετά την εξέταση της Νάταλι Κάρνιφ το 2005 και ζητεί την άσκηση δίωξης κατά αστυνομικών, δικαστών και εισαγγελέων που ανέχθηκαν επί χρόνια την απουσία έκθεσης από τη δικογραφία.

Για όλα αυτά το ΕΠΣΕ θα προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, ζητώντας την καταδίκη της Ελλάδας για τη μη ορθή απόδοση δικαιοσύνης.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον ΣΤΑΥΡΟ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ,

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Σάββατο 27 Μαρτίου 2010,ΤΑ ΝΕΑ

Διαβάστε και την έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας για τους βιασμούς γυναικών στον ανεπτυγμένο και στον αναπτυσσόμενο κόσμο (ευχαριστώ Δημήτρη για το link): http://www.amnesty.org.gr/library/news/2010/2010-03-08-01.htm

Ενημέρωση και διαμαρτυρία στα Starbucks και Pizza Hut στη Διεθνή Ημέρα Δράσης για το Μποϊκοτάζ στο Ισραηλινό Απαρτχάιντ

Την Τρίτη 30 Μάρτη, Ημέρα της Γης στην Παλαιστίνη και ταυτόχρονα Διεθνή Ημέρα Δράσης για Μποϊκοτάζ – Απόσυρση Επενδύσεων – Κυρώσεις στο Ισραηλινό Απαρτχάιντ, πραγματοποιήθηκε από τον Σύλλογο Ιντιφάντα παρέμβαση ενημέρωσης στην πλατεία Κοραή στο κέντρο της Αθήνας. Στους περαστικούς και στον κόσμο που είχε συγκεντρωθεί για την πορεία ενάντια στα οικονομικά μέτρα, μοιράστηκε υλικό που εξηγούσε το γιατί υπάρχει η αναγκαιότητα για μια καμπάνια μποϊκοτάζ, πως ξεκίνησαν οι διεθνείς ημέρες δράσεις, γιατί μιλάμε για Ισραηλινό Aπαρτχάιντ και ποιες είναι οι ισραηλινές και ξένες εταιρίες που το στηρίζουν. Μοιράστηκε επίσης υλικό της καμπάνιας Ένα Καράβι για τη Γάζα.

Παράλληλα τα μέλη του Συλλόγου ΙΝΤΙΦΑΝΤΑ και άλλοι αλληλλέγγυοι/ες πραγματοποίησαν διαμαρτυρία μπροστά στα Starbucks και τα Pizza Hut. Τα Starbucks ανήκουν στον γνωστό σιωνιστή υποστηρικτή του Iσραηλινού Aπαρτχάιντ Howard Shultz, ενώ τα Pizza Hut έχουν ανοίξει κατάστημα σε παράνομο ισραηλινό εποικισμό στην Ανατολική Ιερουσαλήμ.

Αναρτήθηκαν δύο πανό: «Μποϊκοτάζ στο Ισραηλινό Απαρτχάιντ. Σύλλογος Ιντιφάντα» και «Starbucks και Pizza Hut στηρίζουν την γενοκτονία στην Παλαιστίνη».

Μοιράστηκε η παρακάτω προκήρυξη:

Η Ιερουσαλήμ ανήκει στους Παλαιστίνιους όχι στα PIZZA HUT !

Καμιά υπηρεσία στους παραστρατιωτικούς Ισραηλινούς εποίκους !

Τα Pizza Hut και οι Ισραηλινοί συνεργάτες τους έχουν ανοίξει κατάστημα σε γη της Ανατολικής Ιερουσαλήμ που έχει αρπαγεί από τον Παλαιστινιακό Λαό και βγάζουν κέρδη από τους παράνομους ισραηλινούς εποικισμούς στη Δυτική Όχθη και στην Ανατολική Ιερουσαλήμ. Σε αυτούς έχουν την έδρα τους οπλισμένοι παραστρατιωτικοί έποικοι που συστηματικά επιτίθενται στους Παλαιστίνιους καίγοντας καλλιέργειες, λυντσάροντας και δολοφονώντας ακόμα και παιδιά. Την ίδια ώρα το Ισραηλινό Απαρτχάιντ συνεχίζει την εθνοκάθαρση των Παλαιστινίων από την Ανατολική Ιερουσαλήμ, χτίζοντας ολοένα και περισσότερους εποικισμούς και διώχνοντας τους Παλαιστίνιους κατοίκους, αφού γκρεμίσει ή δώσει τα σπίτια τους στους παράνομους εποίκους.

Η εταιρία Pizza Hut έχει παραχωρήσει τα δικαιώματα franchise στον ισραηλινό όμιλο Alon, στον οποίο ανήκει η Dor Alon, μια εταιρία πετρελαίου που ασκεί μονοπώλιο στην Λωρίδα της Γάζας. Επίσης είναι ιδιοκτήτης της αλυσίδας supermarket Blue Square, με υποκαταστήματα σε πολλούς εποικισμούς. Το κατάστημα της Pizza Hut βρίσκεται στον εποικισμό Pisgat Zeev στην κατεχόμενη Ανατολική Ιερουσαλήμ.

http://whoprofits.org/Company%20Info.php?id=491

STARBUCKS

Το «καφέ της χαράς» των Σιωνιστών, των στρατευμάτων κατοχής και των βασανιστών του Γκουαντάναμο

Ο Howard Shultz, πρόεδρος των Starbucks είναι γνωστός σιωνιστής και προπαγανδιστής του Ισραήλ. Το 1998 βραβεύτηκε από το Jerusalem Fund of Aish HaTorah με το «τιμητικό βραβείο των Φίλων του Σιωνισμού», για τον «σημαντικό ρόλο που έχει παίξει στην προώθηση της στενής συνεργασίας ΗΠΑ-Ισραήλ». Το συγκεκριμένο ίδρυμα είναι χορηγός σε εκθέσεις ισραηλινών όπλων, αλλά και του ιστοχώρου σιωνιστικής προπαγάνδας www.honestreporting.com/. Μετά τη σφαγή της Τζενίν, της Ναμπλούς και της Βηθλεέμ, ο Shultz κατηγόρησε τους Παλαιστίνιους για τρομοκρατία και αντί-σημιτισμό και κάλεσε σε υποστήριξη του Ισραήλ. Και ενώ εν μέσω της δεύτερης Ιντιφάντα, οι επιχειρήσεις, εξαιτίας της διεθνούς πίεσης για μποϋκοτάζ, απέσυραν τις επενδύσεις τους, τα Starbucks άνοιγαν καινούρια καταστήματα στο Ισραήλ.

Παράλληλα τα Starbucks άνοιξαν κατάστημα για να πίνουν τον καφέ τους οι βασανιστές της διαβόητης φυλακής του Γκουαντάναμο, στην στρατιωτική βάση των ΗΠΑ στην Κούβα. Ανάμεσα στους παράνομα κρατούμενους του Γκουαντάναμο βρέθηκαν και Παλαιστίνιοι, όπως ο εκείνος που απελευθερώθηκε πρόσφατα και οδηγήθηκε στην Ισπανία. Τα Starbucks προσφέρουν επίσης υπηρεσίες στα στρατεύματα κατοχής των ΗΠΑ στο κατεχόμενο Αφγανιστάν.
http://www.inminds.com/boycott-starbucks.html,
http://resistencias2005.blogspot.com/2007/02/starbucks.html

Πηγή: http://intifadagr.wordpress.com

Κροκοδείλια δάκρυα

Ολη η Ελλάδα παρακολούθησε συντετριμμένη την τραγωδία στα Κάτω Πατήσια.

Ο θάνατος ενός 15χρονου Αφγανού πρόσφυγα από αδέσποτη βόμβα και ο τραυματισμός της αδελφής και της μητέρας του συγκίνησαν και εξόργισαν τους πάντες. Και δικαίως. Ηταν ένας πέρα για πέρα τυχαίος αλλά άδικος θάνατος. Μια δολοφονία κάτω από συνθήκες άγνωστες ακόμη για να βγάλουμε οριστικά συμπεράσματα.

Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, όμως, ξέρει καλύτερα. Ή τουλάχιστον βρήκε την κατάλληλη ευκαιρία για να αξιοποιήσει επικοινωνιακά (με τη συνδρομή των πρόσφορων ΜΜΕ) ένα τραγικό συμβάν. Εκμεταλλεύτηκε τη συναισθηματική φόρτιση που προκαλεί η αναίτια δολοφονία ενός παιδιού και με δηλώσεις προκάτ κατήγγειλε τους αχρείους δολοφόνους.

Σωστά, αλλά η καταγγελία του κ. Χρυσοχοΐδη θα είχε αξία αν ο ίδιος απαντούσε πρώτα στα παρακάτω ερωτήματα:

Θα έλεγε άραγε τα ίδια, αν ο νεαρός πρόσφυγας, μαζί με την οικογένειά του, «πνιγόταν» στο Αιγαίο, με τη συμβολή πιθανόν του Λιμενικού, όπως έχει γίνει ήδη σε αρκετές άλλες περιπτώσεις, σύμφωνα με ελληνικές και διεθνείς οργανώσεις προσφύγων; Ή μήπως θα κρυβόταν πίσω από μια τυπική ΕΔΕ;

Θα καταδίκαζε με το ίδιο ύφος τις πρακτικές βασανισμού και εξευτελισμού που υφίστανται χιλιάδες πρόσφυγες στα σύνορα, τη φυλάκισή τους σε απαράδεκτες συνθήκες, την παρωδία πολιτικού ασύλου, τις επιχειρήσεις «σκούπα» και τις μαζικές απελάσεις;

Ποιος νοιάζεται, εάν δεκάδες άλλοι 15χρονοι, 23χρονοι, 30χρονοι ή 50χρονοι στάλθηκαν ήδη με το ζόρι από εκεί που ήρθαν;

Ενδιαφέρθηκε ποτέ το επίσημο κράτος σήμερα για την τύχη των χιλιάδων παράνομων μεταναστών; Εάν μπορούν να επιβιώσουν; Ποιος δίνει σημασία στο γεγονός ότι η άτυχη οικογένεια των Αφγανών ήρθε παράνομα στην Ελλάδα, κρυβόταν από τις διωκτικές Αρχές και ετοιμαζόταν να φύγει παράνομα από τη χώρα;

Γιατί η δολοφονία ενός αθώου μετανάστη από πυρά αστυνομικών (Βύρωνας) είναι «ατυχές συμβάν»;

Είναι φανερό ότι τα συνήθη θύματα του μεταναστευτικού πολέμου θεωρούνται από την εξουσία οιονεί αναλώσιμα. Εάν τώρα βολέψει ευκαιριακά, η πραγματικότητα αντιστρέφεται πλήρως. Οι απηνείς διώκτες τους χύνουν κροκοδείλια δάκρυα. Στην τηλεόραση, βεβαίως. Η υποκρισία στο έσχατο μεγαλείο της.

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΖΕΡΒΑ,Ελευθεροτυπία, Τρίτη 30 Μαρτίου 2010

 Ανθρώπινη θηριωδία με καρέτα-καρέτα στη Μύκονο

Η ανθρώπινη βαρβαρότητα και ο σαδισμός προς τα ζώα πάντα βρίσκει τρόπους να εκπλήσσει. Αυτή τη φορά θύμα της ανθρώπινης θηριωδίας ήταν μια θαλάσσια χελώνα που βρέθηκε να κολυμπάει σε άθλια κατάσταση μέσα στο Παλαιό Λιμάνι της Μυκόνου.
Η καρέτα- καρέτα ήταν αιμόφυρτη και μεταφέρθηκε στο Λιμεναρχείο Μυκόνου, όπου εξετάστηκε από κτηνίατρο ο οποίος έμεινε άναυδος όταν εξέτασε τα τραύματα που έφερε στο κεφάλι και διαπίστωσε ότι στο κρανίο της ήταν σφηνωμένο ένα μεγάλο καρφί το οποίο αφαίρεσε.
Εμβρόντητοι από την θηριωδία, οι λιμενοφύλακες επιβίβασαν στο πλοίο της γραμμής και την έστειλαν στο Κέντρο Διάσωσης Θαλάσσιων Χελωνών στη Γλυφάδα.
Εκεί, όμως, οι διασώστες του «ΑΡΧΕΛΩΝ» διαπίστωσαν ότι στο κρανίο της είχαν καρφώσει και δεύτερο εξίσου μεγάλο καρφί, που έφτανε ως την στοματική κοιλότητα.
Δυστυχώς για το άτυχο ζώο, η κατάσταση ήταν μη αναστρέψιμη και του έγινε ευθανασία για να λυτρωθεί από το μαρτύριο.

Πηγή: TheInsider