Δευτέρα, 07 Δεκεμβρίου 2009
ΨΗΦΙΣΜΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΕΡΑΤΣΙΝΙΟΥ
Ψήφισμα αρ. 284
Μετά από τα θλιβερά γεγονότα που συνέβησαν στην πόλη μας, το Δημοτικό Συμβούλιο Κερατσινίου κατά πλειοψηφία (των κ. Δημητρίου Μουρίκη και κας Σοφίας Θωμάρεη εχόντων την άποψη ότι πρέπει να γίνει δεκτό το υποβληθέν δικό τους ψήφισμα) αποφάσισε:
1ον/ Δηλώνουμε ότι δεν ανεχόμαστε στην πόλη μας την κρατική καταστολή για πολιτικές πράξεις και ενέργειες.
2ον/ Καταγγέλλουμε την επίθεση της αστυνομίας στον πολιτικό χώρο ΡΕΣΑΛΤΟ του Κερατσινίου και το Δημαρχιακό Μέγαρο.
3ον/ Η πολιτική κίνηση ΡΕΣΑΛΤΟ λειτουργεί και δραστηριοποιείται στην πόλη μας με πολιτικές, καλλιτεχνικές, πολιτιστικές και άλλες εκδηλώσεις.
4ον/ Ζητάμε να αφεθούν ελεύθεροι οι 64 συλληφθέντες πολίτες που συνελήφθησαν στην πόλη μας.
5ον/ Δηλώνουμε ότι κανένα αδίκημα ή καταστροφή δεν συντελέστηκε στο Δημαρχιακό Μέγαρο.
6ον/ Η πράξη εισόδου στο Δημαρχείο των 42 συλληφθέντων για μας είναι μια καθαρά πολιτική πράξη και την αποδεχόμαστε.
7ον/ Καταγγέλλουμε τα ΜΜΕ που διαστρέβλωσαν και παραποίησαν τα γεγονότα συνειδητά ή από λάθος πληροφόρηση.
8ον/ Η Διοίκηση του Δήμου να οργανώσει συνέντευξη τύπου για να αποκαταστήσει την αλήθεια, διότι στην πόλη μας θεωρούμε θεμιτή την πολιτική πράξη.
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ
ΛΕΟΝΤΙΑΔΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
1/ Υπουργό Προστασίας του Πολίτη
2/ Υπουργό Εσωτερικών και Αποκέντρωσης
3/ Εισαγγελία Πειραιά
4/ ΜΜΕ
αναρτήθηκε από http://athens.indymedia.org
Δευτέρα 7 Δεκεμβρίου 2009
Σάββατο 5 Δεκεμβρίου 2009
Αυτόπτης μάρτυρας της δολοφονίας Γρηγορόπουλου μιλά για πρώτη φορά
Δημοσίευση: 04-12-2009 14:51 από Ομάδα TVXS
Το Κενό Δίκτυο παρουσιάζει την Δημόσια Κατάθεση μιας Αυτόπτου Μάρτυρος της Δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Η κοπέλα που μιλά σε αυτή την δημοσίευση έγινε γνωστή σε όλο τον κόσμο μέσα από το βίντεο της δολοφονίας το οποίο κινηματογράφησε από το μπαλκόνι του σπιτιού της που βρίσκεται ακριβώς πάνω από το σημείο της δολοφονίας και πρόκειται να είναι μια από της βασικές μάρτυρες κατηγορίας του δολοφόνου αστυνομικού Επαμεινώνδα Κορκoνέα.
Η μαρτυρία είναι ένα απόσπασμα από το βιβλίο "We Are An Image From The Future" (Είμαστε Μια Εικόνα Από το Μέλλον) που θα κυκλοφορήσει τον Φεβρουάριο του 2010 στις Η.Π.Α. από τον Αναρχικό εκδοτικό οίκο ΑΚPrees με την επιμέλεια των A.G.Scwartz, Τάσος Σαγρής, Κενό Δίκτυο.
Διαβάστε τη συγκλονιστική μαρτυρία:
«Είμαι μια κάτοικος των Εξαρχείων και το μπαλκόνι του σπιτιού μου βρίσκεται ακριβώς πάνω από το σημείο που δολοφονήθηκε ο Αλέξης Γρηγορόπουλος.
Δεν συμμετέχω σε καμία πολιτική δραστηριότητα. Δεν είμαι μια ακτιβίστρια. Μπορώ να μιλήσω μόνο για τη δολοφονία. Δεν μπορώ να πάρω κάποια θέση σχετικά με όλα τα άλλα πράγματα που συνέβησαν επειδή όλα αυτά τα υπόλοιπα πράγματα είναι πολύ περίπλοκα και δεν έχω σαφείς σκέψεις σχετικά με αυτά.
Τα Εξάρχεια ήταν πάντοτε μια εναλλακτική γειτονιά, μια περιοχή αντι-κουλτούρας. Για πολλά χρόνια ήταν πολύ συχνό φαινόμενο ότι κάτι θα συμβεί σε μια γωνιά του δρόμου στα Εξάρχεια και ξαφνικά όλοι από τις καφετέριες και τα μπαρ και τα πεζοδρόμια θα χυθούν έξω στους δρόμους και θα τρέξουν να δουν τι συμβαίνει. Συνήθως ήταν επεισόδια μεταξύ των ανθρώπων και της αστυνομίας, μάχες ή αντιπαραθέσεις, ύβρεις, συνθήματα. Τα παλιά χρόνια αυτό συνέβαινε πολύ συχνά. Στη συνέχεια, υπήρξε μια περίοδος που αυτό δεν συνέβαινε τόσο πολύ, αλλά τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να γίνεται και πάλι. Ο λόγος που βρέθηκα με μια φωτογραφική μηχανή στο μπαλκόνι εκείνη τη νύχτα ήταν επειδή πάντα ήθελα να κινηματογραφήσω μια από αυτές τις αντιπαραθέσεις που λαμβάνουν χώρα κάτω από το παράθυρό μου. Αλλά κάθε φορά που έβγαινα στο μπαλκόνι μου να δω τι συμβαίνει, είχα καθυστερήσει. Μέχρι να πάω πίσω στο εσωτερικό του σπιτιού για να πάρω τη φωτογραφική μηχανή μου ήταν πολύ αργά, είχαν ήδη όλα τελειώσει. Αυτό μου συνέβη πολλές φορές. Και η τελευταία φορά που συνέβη αυτό, είπα στον εαυτό μου, την επόμενη φορά, πρώτα θα αρπάξω την κάμερα και μετά θα βγω στο μπαλκόνι. Τελικά, δυστυχώς η «επόμενη φορά» αποδείχθηκε ότι ήταν ένα περιστατικό που ποτέ δεν περίμενα να συμβεί.
Δύο χρόνια νωρίτερα, ένας φίλος μου με επισκέφθηκε από τη Γερμανία και μου ανέφερε την εντύπωση του ότι η αστυνομία εδώ φαίνεται πολύ προκλητική και πολύ επικίνδυνη. Ακόμα κι αν αυτός ήταν τουρίστας, ο τρόπος που συμπεριφέρονταν οι αστυνομικοί τον έκανε να αισθάνεται λιγότερο ασφαλής, τον έκανε να αισθάνεται ότι απειλείται, ότι βρίσκεται σε κίνδυνο. Και όταν αυτός ο φίλος άκουσε αυτό που συνέβη στις 6 Δεκεμβρίου, έγραψε κάπου ότι για αυτόν δεν ήταν καθόλου έκπληξη....
Για εμένα όμως ήταν... Όλες τις προηγούμενες φορές, ποτέ δεν ένιωσα φόβο παρατηρώντας αυτές τις συγκρούσεις μεταξύ των ανθρώπων και της αστυνομίας. Ήταν μέρος της καθημερινής ζωής μου στο Εξάρχεια. Ήταν κάτι το σύνηθες. Επειδή πολλοί κάτοικοι και θαμώνες των Εξαρχείων έχουν μια ρητή άρνηση των αρχών, και την εκφράζουν σταθερά και πιστεύουν σε αυτή, κάθε φορά που συνέβαινε κάτι δεν χρειαζόταν να πάρω κάποια συγκεκριμένη θέση, διότι όλα αυτά ήταν ακριβώς ένα μέρος της ζωής μου σε αυτήν την περιοχή. Φυσικά, στα δέκα χρόνια που έχω ζήσει σε αυτό το διαμέρισμα, έχω παρατηρήσει κάθε χρόνο τη σταδιακή αύξηση της παρουσίας της αστυνομίας, την εντατικοποίηση της καταστολής. Οι αστυνομικοί άρχισαν να εμφανίζονται σε κάθε γωνιά της γειτονιάς, σε ομάδες, και επίσης ήταν πάνοπλοι. Η αίσθηση του να παρατηρείς πάνοπλους αστυνομικούς σε πλήρη εξάρτηση να μεταφέρουν πιστόλια, όπλα,γκλόμπς, ασπίδες, δακρυγόνα αέρια, και πολυβόλα- γινόταν όλο και πιο έντονη. Σε αυτή την περίοδο άρχισε να εμφανίζεται στους τοίχους το σύνθημα: «σε κάθε γωνία υπάρχει αστυνομία, η χούντα δεν τελείωσε το '73».
Στις 6 Δεκεμβρίου ήμουν εδώ, στο διαμέρισμα με το Γερμανό φίλο μου. Αυτός μαγείρευε στην κουζίνα και εγώ ήμουν στο σαλόνι. Ξαφνικά άκουσα ένα δυνατό «Μπάνγκ»!... Δεν είχα ακούσει κανένα θόρυβο πριν από αυτό. Δεν συνέβαινε τίποτα στους δρόμους, δεν φώναζε κανένας, δεν γινόταν τίποτα. Προειδοποίηση δεν υπήρχε, μόνο ένα «Μπάνγκ»!... Μου φάνηκε ότι ήρθε από κάτω από την οδό, στην αριστερή πλευρά. Παρά την έκπληξη, αυτή τη φορά θυμήθηκα να αρπάξω την κάμερα μου πρώτα. Δεν ήμουν σε πανικό, δεν αισθανόμουν κάτι ασυνήθιστο, πήρα απλά ήρεμα τη φωτογραφική μηχανή και πήγα προς το μπαλκόνι. Εγώ, δεν πίστεψα ότι κάτι εκπληκτικά ασυνήθιστο είχε συμβεί. Κοίταξα έξω, αλλά δεν ενεργοποίησα την κάμερα στην αρχή, διότι τίποτα δεν συνέβαινε. Είδα μερικούς νεαρούς κάτω προς τα αριστερά από το μπαλκόνι μου, καθόντουσαν εκεί όπως κάνουν πάντα. Οι νεαροί αναρχικοί πάντα συχνάζουν σε εκείνη την γωνία αν και αυτό το βράδυ υπήρχαν λιγότεροι από το κανονικό. Και από τη δεξιά πλευρά, στον πάνω δρόμο, είδα ένα περιπολικό να παρκάρει στη γωνία. Μια στιγμή μετά από τότε που κοίταξα το αυτοκίνητο της αστυνομίας, είδα δύο μπάτσους να γυρνάνε πίσω, προς τα κάτω, με τα πόδια, και αυτό ήταν πολύ περίεργο για μένα.
Αναρωτήθηκα,....μα, τι πρόκειται να κάνουν; Έφθασαν στο σημείο όπου το περιπολικό ήταν στην αρχή πριν στρίψουν για να το παρκάρουν, και άρχισαν να προκαλούν τα παιδιά, φωνάζοντας «ελάτε ρε μουνιά, ελάτε ρε μουνιά»! Όταν άκουσα αυτό το φώναξα στον φίλο μου τον Γερμανό, «έλα να δεις! Η αστυνομία ήρθε για να ξεκινήσει καβγά!». Θα είχε μια ευκαιρία να δει αυτό το συχνό φαινόμενο, τους Έλληνες μπάτσους να προκαλούν μια μάχη προσβάλλοντας ανθρώπους. Είναι πολύ συνηθισμένο ότι η αστυνομία βρίζει τους ανθρώπους, αλλά αυτό ήταν πάρα πολύ. Ήταν προκλητικοί γιατί παρκάρισαν το αυτοκίνητο της αστυνομίας και ήρθαν με τα πόδια πίσω φωνάζοντας βρισιές. Αυτός είναι ο τρόπος που οι άνθρωποι ξεκινούν καβγά. Έμοιαζε λες και είναι ένας προσωπικός καβγάς, όχι όπως οι συνήθεις προκλήσεις και βρισιές της αστυνομίας.
Αμέσως μετά και οι δύο έβγαλαν τα όπλα τους, και οι δύο μπάτσοι τράβηξαν τα όπλα τους!... Αυτό ποτέ δεν αναφέρθηκε από τα μέσα ενημέρωσης. Και μου ήρθε η μία έκπληξη μετά την άλλη. Πρώτα ήρθαν πίσω με τα πόδια, μετά άρχισαν ένα τσακωμό προσβάλλοντας τα παιδιά, μετά έβγαλαν τα όπλα τους, και στη συνέχεια στόχευσαν, σε μια στιγμή που δεν υπήρχε καμία πρόκληση και δεν υπήρχε τίποτα που να αποτελεί απειλή για αυτούς, δεν υπήρχε κάποια σύγκρουση και ούτε καν συνέβαινε κάποια αντιπαράθεση. Και τότε πυροβόλησαν. Άκουσα δύο πυροβολισμούς, αλλά δεν μπορώ να πω αν και οι δύο από τους αστυνομικούς πυροβόλησαν ή ο ένας από αυτούς πυροβόλησε δύο φορές. Είναι πιθανό ότι ένας από αυτούς πυροβόλησε δύο φορές. Και μετά γύρισαν την πλάτη τους και απλά έφυγαν σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.
Εμένα, μέχρι εκείνη τη στιγμή, δεν μου είχε χρειαστεί να κοιτάξω αριστερά, στην ομάδα των παιδιών, γιατί ήταν απίστευτα περίεργη η συμπεριφορά αυτών των δύο αστυνομικών. Δεν ήταν ανάγκη να δω από την άλλη πλευρά, από την πλευρά των παιδιών διότι τίποτα δεν συνέβαινε από εκεί. Και τότε άκουσα τον κόσμο στον δρόμο να φωνάζει ότι ένα παιδί είχε πυροβοληθεί. Και τότε ένιωσα πανικό. Έτρεξα στο εσωτερικό του σπιτιού, άρπαξα το τηλέφωνο, κάλεσα ένα ασθενοφόρο, και πήγα αμέσως κάτω στο δρόμο. Είδα μόνο ένα παιδί να βρίσκεται εκεί, και σοκαρίστηκα. Όλος ο κόσμος φώναζε και πολλοί λιποθυμούσαν. Το παιδί δεν ήταν νεκρό ακόμη και ένας γιατρός είχε εμφανιστεί και προσπαθούσε να του δώσει τις πρώτες βοήθειες. Στη συνέχεια, το ασθενοφόρο έφτασε και το παιδί πέθανε μέσα στο ασθενοφόρο, νομίζω.
Έμαθα από άλλους ανθρώπους που ήταν εκεί ότι η πρώτη έκρηξη που άκουσα ήταν χειροβομβίδα κρότου-λάμψης. Προφανώς κάποιος είχε ρίξει ένα πλαστικό μπουκάλι στο αυτοκίνητο της αστυνομίας και ίσως τους φώναξε κάτι καθώς περνούσαν και οι αστυνομικοί απάντησαν με τη ρίψη της χειροβομβίδας από το περιπολικό. Αυτά δεν είναι τόσο ασυνήθιστα εδώ. Είναι φυσιολογικό κάποιος να φωνάξει, όλοι στην Ελλάδα φωνάζουν ο ένας στον άλλο. Έτσι, είμαι βέβαιη ότι οι αστυνομικοί δεν είχαν απειληθεί, δεν ήταν σε άμυνα, ούτε σε κατάσταση να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Αλήθεια, αν ένας αστυνομικός νιώθει μια σοβαρή απειλή, δεν παρκάρει χαλαρός στην επόμενη γωνία και γυρνάει με τα πόδια να ζητήσει το λόγο για ξεκαθάρισμα. Συνήθως, όταν οι αστυνομικοί σε περιπολικό αισθάνονται απειλή ή αισθάνονται σαν να είναι υπό επίθεση φεύγουν, απομακρύνονται. Η αστυνομία δεν ήταν σε θέση άμυνας εκείνη τη στιγμή.
Πήγα πίσω και προσπάθησα να δω το βίντεο στον υπολογιστή μου, αλλά δεν μπορούσα γιατί μου έλειπε κάποιο πρόγραμμα. Γι'αυτό και χτύπησα την πόρτα του γείτονά μου και του είπα ότι «έχω γράψει κάτι αλλά δεν ξέρω τι είναι. Μπορούμε να δούμε στον υπολογιστή σου τι είναι; » Και είδαμε το βίντεο, και αυτό που αισθάνθηκα, δεν ένιωσα το είχα ξανανιώσει ποτέ στην ζωή μου.
Καλέσαμε όλους τους ανθρώπους από όλη τη γειτονιά να κατέβουν κάτω, όλοι, όλοι κατέβηκαν στους δρόμους, και η ενέργεια, η ατμόσφαιρα, ήταν οργή, Οργή!... Η Οργή ξεχείλιζε στους δρόμους, παντού οι άνθρωποι ξεχείλιζαν από τα σπίτια τους στους δρόμους. Όλοι....
Η αστυνομία είχε το θράσος να έρθει εδώ, πάλι σε αυτή τη γωνιά όπου το πρώτο περιπολικό με τους μπάτσους είχε σταματήσει, στο ίδιο σημείο από όπου πυροβόλησαν. Και φυσικά όλοι άρχισαν να τους φωνάζουν, οι νέοι, οι ηλικιωμένοι, κανονικοί άνθρωποι, όλοι τους φωνάζαν «να πάνε στο διάολο». Περίπου δύο ώρες μετά την δολοφονία, είναι αδύνατο να πω ακριβώς σε πόση ώρα, αλλά ήταν περίπου δύο ώρες ήρθε η μυστική αστυνομία. Ήμουν πίσω στο σπίτι μου και άκουγα το ραδιόφωνο και την τηλεόραση και έλεγαν ότι γίνονται επεισόδια στα Εξάρχεια, ότι η αστυνομία έχει δεχθεί επίθεση και πυροβόλησε σε αυτοάμυνα, αλλά αυτό δεν ήταν αλήθεια. Και οι ταραχές δεν είχαν καν ξεκινήσει ακόμη!... Και από το παράθυρό μου είδα άνδρες χωρίς στολές να εξετάζουν τους τοίχους των κτιρίων γύρω από τη δολοφονία. Η μυστική αστυνομία είχε έρθει για να αναζητήσετε τους κάλυκες από τις σφαίρες και να ερευνήσει την περιοχή.
Ήμουν με το γείτονα μου, και του είπα ότι θα κατέβω κάτω. Ήθελα να αντιδράσω με κάποιο τρόπο σε όλα αυτά που έλεγαν στις ειδήσεις. Έτσι πήγα κάτω και είπα ότι «όλα αυτά που λένε στην τηλεόραση είναι ψέματα». Ένας ψηλός γέρος με ένα γλοιώδες χαμόγελο με πλησίασε, και είπε, «ναι εε..., και ποια είσαι εσύ;» Και εκείνη την στιγμή αισθάνθηκα έναν απόλυτο τρόμο. Επειδή είμαι πολύ αφελής, ένιωσα απλά την υποχρέωση να κατέβω από το σπίτι μου και να πω την αλήθεια. Αλλά αυτός ο τύπος, με έκανε να νιώσω πραγματικό τρόμο μόλις με πλησίασε. Για αυτό και αποτραβήχτηκα και είπα.... «όχι,....εσείς ποιος είστε;» Και μου είπε το όνομά του και τη θέση του. Ήταν ο αρχηγός της μυστικής υπηρεσίας της αστυνομίας, ο διευθυντής ασφάλειας Αθηνών και ήταν υπεύθυνος για την αυτοψία και την έρευνα της δολοφονίας. Πήρε το όνομα μου και το τηλέφωνο μου, και με ρώτησε αν ήμουν έτοιμη να έρθω στην Γ.Α.Δ.Α. για να καταθέσω, και είπα ναι.
Με ρώτησε τι συνέβη. Τον έφερα στο ακριβές σημείο όπου οι αστυνομικοί στέκονταν όταν άνοιξαν πυρ!.... Και ακριβώς σε εκείνο το σημείο που στάθηκα ήταν που βρήκαν τους κάλυκες από τις σφαίρες. Και με ρώτησε αν είχα ένα όχημα, αν θα μπορούσα να πάω μόνη μου στο τμήμα. Και είπα «δεν έχω» και μου είπαν ότι θα έρθω μαζί τους. Είπα τότε, ότι «ελπίζω δεν θα μας κάψουν ζωντανούς μες στο αυτοκίνητο μέχρι να φτάσουμε στην Γ.Α.Δ.Α.» και ο επικεφαλής γέλασε και είπε ότι δεν υπάρχει φόβος. Με κατεύθυνε προς μια μεγάλη ομάδα από συγκεντρωμένα Μ.Α.Τ., και βρέθηκα στη μέση μιας διμοιρίας Μ.Α.Τ. Ήταν ακριβώς εκείνη τη στιγμή που οι άνθρωποι επιτέθηκαν.
Ο επικεφαλής εξαφανίστηκε αμέσως, έτρεξε μακριά και με άφησε εκεί ενώ οι άνθρωποι έκαναν επίθεση, και είδα όλα τα όπλα που η αστυνομία είχε πάνω της και φρικάρισα!. Δεν μπορούσα να επικεντρωθώ σε τίποτα άλλο...Και ένιωσα όμως και πόσο ισχυροί είναι οι άνθρωποι...Οι άνθρωποι ήταν γεμάτοι με οργή. Δεν μπορώ να θυμηθώ αν είχαν επιτεθεί με πέτρες ή μολότοφ ή με παλούκια, μόνο ότι ήταν ακατανίκητοι...Θυμάμαι και ότι εγώ έπρεπε να βγω από εκεί ανάμεσα απ’τα Μ.Α.Τ. Έτρεξα μακριά μόνη μου και επέστρεψα στο σπίτι μου. Φυσικά περίμενα ότι θα μου τηλεφωνούσαν να με καλέσουν να καταθέσω ως μάρτυρας. Αλλά αυτό δεν το έκαναν ποτέ.
Μίλησα με μια δικηγόρο του κινήματος, την κ.Γιάννα Κούρτοβικ. Και αυτή με συνόδευσε στον ανακριτή. Έπρεπε να πάω εγώ να βρω τον δικαστή, διότι η αστυνομία ποτέ δεν μου τηλεφώνησε για να καταθέσω. Και μετά τη κατάθεση μου, μερικές ημέρες αργότερα, η αστυνομία έκλεισε πάλι όλη την περιοχή για να κάνουν την πραγματογνωμοσύνη που να αποδεικνύουν αν η σφαίρα χτύπησε κατευθείαν το παιδί ή αν εξοστρακίστηκε στο έδαφος. Αυτή ήταν η επίσημη ιστορία, ότι μόνο ο ένας μπάτσος είχε πυροβολήσει και ότι η σφαίρα αναπήδησε στο έδαφος και χτύπησε τον Αλέξη... Ο εισαγγελέας, ο φωτογράφος, και ο γραμματέας ήρθαν στο μπαλκόνι μου για να πάρουν φωτογραφίες.
Και όπως ήμουν πάνω στο μπαλκόνι, μπροστά σε όλο τον κόσμο που παρακολουθούσε την διαδικασία φώναξα τον γενικό διευθυντή και του είπα : « Ω!...γεια σας, με παρατήσατε στην μέση της σύγκρουσης και φύγατε την άλλη φορά»...και αυτός είπε : «Δεν σε παράτησα εγώ...Εσύ φοβόσουν ότι θα μας κάψουν ζωντανούς». Και εγώ τότε του απάντησα: «Μην λέτε ψέματα μπροστά σε όλους τους ανθρώπους...»
Θυμάμαι πριν από μερικά χρόνια, που έλεγα στον εαυτό μου πως ζω σε ένα στρατόπεδο, με όλη αυτή την αστυνομία τριγύρω εδώ στα Εξάρχεια. Τώρα μπορώ να πω ότι ζω σε μια εμπόλεμη ζώνη. Αυτό που συνέβη τον Δεκέμβριο, δεν πίστευα ποτέ πως θα μπορούσε να συμβεί. Παρ 'όλο το συναίσθημα της στρατιωτικής κατοχής που προκαλούσε και προκαλεί η αστυνομία. Για μένα, πάντα υπήρχε ένα όριο, μια τελική γραμμή, και όταν η αστυνομία διέσχισε τη γραμμή αυτή, συνέβη μια ποιοτική αλλαγή. Όλα άλλαξαν. Καθένας κατάλαβε ότι υπάρχει ένας συγκεκριμένος ορίζοντας στα γεγονότα και πέρα από αυτόν όλα είναι διαφορετικά. Έχουμε περάσει αυτόν τον ορίζοντα. Και τώρα μπορώ να πω ότι δεν είναι πλέον μια σύγκρουση, τώρα είναι πόλεμος.
Σε σύγκριση με πριν από τον Δεκέμβριο, τα πάντα είναι πιο δυνατά. Η δολοφονία του Αλέξη ήταν η τελευταία σταγόνα. Τώρα δεν υπάρχει ανοχή για την αστυνομία. Η δολοφονία ήταν κάτι τόσο εξωφρενικό που οι άνθρωποι αντέδρασαν και ακόμη συνεχίζουν να αντιδρούν. Παίρνουν δύναμη από την οργή που εκφράστηκε κατά τη στιγμή της δολοφονίας. Υπήρχαν πάρα πολλά άλλα προβλήματα εκτός από την αστυνομική βία, και αυτά τα προβλήματα εξακολουθούν να υπάρχουν. Αλλά οι άνθρωποι δεν ανέχονται πλέον ούτε τα υπόλοιπα προβλήματα....
Έτσι, θα είμαι μάρτυρας στη δίκη του αστυνομικού που σκότωσε τον Αλέξη. Ανησυχώ για το πώς θα αισθάνομαι προς το δικηγόρο που τον υπερασπίζεται, γιατί υπερασπίζεται ένα πολύ κακό άτομο. Μετά, άρχισα να ανησυχώ επίσης για την έκβαση της δίκης, διότι εάν αυτός ο αστυνομικός καταλήξει με μόνο δύο ή τρία χρόνια ή κάποια λίγα χρόνια στη φυλακή, δεν ξέρω πώς θα αντιδράσω. Πώς αντιδράς στην απόφαση μιας τέτοιας δίκης; Πολλά φρικτά πράγματα συμβαίνουν, και ακούμε για αυτά ή τα βλέπουμε στις ειδήσεις, αλλά είναι πολύ διαφορετικό όταν δεις κάτι με τα μάτια σου. Η δολοφονία του Αλέξη δεν είναι απλώς λόγια, είναι μια σαφής αλήθεια για εμάς, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για αυτό, δεν υπάρχει καμία απόσταση από αυτό. Η δολοφονία είναι η απόλυτη αλήθεια, είναι σαν να μου κλέψετε κάτι μπροστά στα μάτια μου και στη συνέχεια να μου πείτε ότι δεν υπήρξε ποτέ. Η δολοφονία αυτή δεν είναι κάτι που ακούσαμε από κάπου αλλού. Και φοβάμαι πάρα πολύ ότι αν δεν καταδικαστεί αυτός ο μπάτσος, ίσως η αντίδρασή μου θα με ρίξει στην φυλακή. Το σκέφτομαι αυτό όλη την ώρα, καθώς ετοιμάζομαι να καταθέσω στην δίκη για την δολοφονία του Αλέξη».
Δημοσίευση: 04-12-2009 14:51 από Ομάδα TVXS
Το Κενό Δίκτυο παρουσιάζει την Δημόσια Κατάθεση μιας Αυτόπτου Μάρτυρος της Δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Η κοπέλα που μιλά σε αυτή την δημοσίευση έγινε γνωστή σε όλο τον κόσμο μέσα από το βίντεο της δολοφονίας το οποίο κινηματογράφησε από το μπαλκόνι του σπιτιού της που βρίσκεται ακριβώς πάνω από το σημείο της δολοφονίας και πρόκειται να είναι μια από της βασικές μάρτυρες κατηγορίας του δολοφόνου αστυνομικού Επαμεινώνδα Κορκoνέα.
Η μαρτυρία είναι ένα απόσπασμα από το βιβλίο "We Are An Image From The Future" (Είμαστε Μια Εικόνα Από το Μέλλον) που θα κυκλοφορήσει τον Φεβρουάριο του 2010 στις Η.Π.Α. από τον Αναρχικό εκδοτικό οίκο ΑΚPrees με την επιμέλεια των A.G.Scwartz, Τάσος Σαγρής, Κενό Δίκτυο.
Διαβάστε τη συγκλονιστική μαρτυρία:
«Είμαι μια κάτοικος των Εξαρχείων και το μπαλκόνι του σπιτιού μου βρίσκεται ακριβώς πάνω από το σημείο που δολοφονήθηκε ο Αλέξης Γρηγορόπουλος.
Δεν συμμετέχω σε καμία πολιτική δραστηριότητα. Δεν είμαι μια ακτιβίστρια. Μπορώ να μιλήσω μόνο για τη δολοφονία. Δεν μπορώ να πάρω κάποια θέση σχετικά με όλα τα άλλα πράγματα που συνέβησαν επειδή όλα αυτά τα υπόλοιπα πράγματα είναι πολύ περίπλοκα και δεν έχω σαφείς σκέψεις σχετικά με αυτά.
Τα Εξάρχεια ήταν πάντοτε μια εναλλακτική γειτονιά, μια περιοχή αντι-κουλτούρας. Για πολλά χρόνια ήταν πολύ συχνό φαινόμενο ότι κάτι θα συμβεί σε μια γωνιά του δρόμου στα Εξάρχεια και ξαφνικά όλοι από τις καφετέριες και τα μπαρ και τα πεζοδρόμια θα χυθούν έξω στους δρόμους και θα τρέξουν να δουν τι συμβαίνει. Συνήθως ήταν επεισόδια μεταξύ των ανθρώπων και της αστυνομίας, μάχες ή αντιπαραθέσεις, ύβρεις, συνθήματα. Τα παλιά χρόνια αυτό συνέβαινε πολύ συχνά. Στη συνέχεια, υπήρξε μια περίοδος που αυτό δεν συνέβαινε τόσο πολύ, αλλά τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να γίνεται και πάλι. Ο λόγος που βρέθηκα με μια φωτογραφική μηχανή στο μπαλκόνι εκείνη τη νύχτα ήταν επειδή πάντα ήθελα να κινηματογραφήσω μια από αυτές τις αντιπαραθέσεις που λαμβάνουν χώρα κάτω από το παράθυρό μου. Αλλά κάθε φορά που έβγαινα στο μπαλκόνι μου να δω τι συμβαίνει, είχα καθυστερήσει. Μέχρι να πάω πίσω στο εσωτερικό του σπιτιού για να πάρω τη φωτογραφική μηχανή μου ήταν πολύ αργά, είχαν ήδη όλα τελειώσει. Αυτό μου συνέβη πολλές φορές. Και η τελευταία φορά που συνέβη αυτό, είπα στον εαυτό μου, την επόμενη φορά, πρώτα θα αρπάξω την κάμερα και μετά θα βγω στο μπαλκόνι. Τελικά, δυστυχώς η «επόμενη φορά» αποδείχθηκε ότι ήταν ένα περιστατικό που ποτέ δεν περίμενα να συμβεί.
Δύο χρόνια νωρίτερα, ένας φίλος μου με επισκέφθηκε από τη Γερμανία και μου ανέφερε την εντύπωση του ότι η αστυνομία εδώ φαίνεται πολύ προκλητική και πολύ επικίνδυνη. Ακόμα κι αν αυτός ήταν τουρίστας, ο τρόπος που συμπεριφέρονταν οι αστυνομικοί τον έκανε να αισθάνεται λιγότερο ασφαλής, τον έκανε να αισθάνεται ότι απειλείται, ότι βρίσκεται σε κίνδυνο. Και όταν αυτός ο φίλος άκουσε αυτό που συνέβη στις 6 Δεκεμβρίου, έγραψε κάπου ότι για αυτόν δεν ήταν καθόλου έκπληξη....
Για εμένα όμως ήταν... Όλες τις προηγούμενες φορές, ποτέ δεν ένιωσα φόβο παρατηρώντας αυτές τις συγκρούσεις μεταξύ των ανθρώπων και της αστυνομίας. Ήταν μέρος της καθημερινής ζωής μου στο Εξάρχεια. Ήταν κάτι το σύνηθες. Επειδή πολλοί κάτοικοι και θαμώνες των Εξαρχείων έχουν μια ρητή άρνηση των αρχών, και την εκφράζουν σταθερά και πιστεύουν σε αυτή, κάθε φορά που συνέβαινε κάτι δεν χρειαζόταν να πάρω κάποια συγκεκριμένη θέση, διότι όλα αυτά ήταν ακριβώς ένα μέρος της ζωής μου σε αυτήν την περιοχή. Φυσικά, στα δέκα χρόνια που έχω ζήσει σε αυτό το διαμέρισμα, έχω παρατηρήσει κάθε χρόνο τη σταδιακή αύξηση της παρουσίας της αστυνομίας, την εντατικοποίηση της καταστολής. Οι αστυνομικοί άρχισαν να εμφανίζονται σε κάθε γωνιά της γειτονιάς, σε ομάδες, και επίσης ήταν πάνοπλοι. Η αίσθηση του να παρατηρείς πάνοπλους αστυνομικούς σε πλήρη εξάρτηση να μεταφέρουν πιστόλια, όπλα,γκλόμπς, ασπίδες, δακρυγόνα αέρια, και πολυβόλα- γινόταν όλο και πιο έντονη. Σε αυτή την περίοδο άρχισε να εμφανίζεται στους τοίχους το σύνθημα: «σε κάθε γωνία υπάρχει αστυνομία, η χούντα δεν τελείωσε το '73».
Στις 6 Δεκεμβρίου ήμουν εδώ, στο διαμέρισμα με το Γερμανό φίλο μου. Αυτός μαγείρευε στην κουζίνα και εγώ ήμουν στο σαλόνι. Ξαφνικά άκουσα ένα δυνατό «Μπάνγκ»!... Δεν είχα ακούσει κανένα θόρυβο πριν από αυτό. Δεν συνέβαινε τίποτα στους δρόμους, δεν φώναζε κανένας, δεν γινόταν τίποτα. Προειδοποίηση δεν υπήρχε, μόνο ένα «Μπάνγκ»!... Μου φάνηκε ότι ήρθε από κάτω από την οδό, στην αριστερή πλευρά. Παρά την έκπληξη, αυτή τη φορά θυμήθηκα να αρπάξω την κάμερα μου πρώτα. Δεν ήμουν σε πανικό, δεν αισθανόμουν κάτι ασυνήθιστο, πήρα απλά ήρεμα τη φωτογραφική μηχανή και πήγα προς το μπαλκόνι. Εγώ, δεν πίστεψα ότι κάτι εκπληκτικά ασυνήθιστο είχε συμβεί. Κοίταξα έξω, αλλά δεν ενεργοποίησα την κάμερα στην αρχή, διότι τίποτα δεν συνέβαινε. Είδα μερικούς νεαρούς κάτω προς τα αριστερά από το μπαλκόνι μου, καθόντουσαν εκεί όπως κάνουν πάντα. Οι νεαροί αναρχικοί πάντα συχνάζουν σε εκείνη την γωνία αν και αυτό το βράδυ υπήρχαν λιγότεροι από το κανονικό. Και από τη δεξιά πλευρά, στον πάνω δρόμο, είδα ένα περιπολικό να παρκάρει στη γωνία. Μια στιγμή μετά από τότε που κοίταξα το αυτοκίνητο της αστυνομίας, είδα δύο μπάτσους να γυρνάνε πίσω, προς τα κάτω, με τα πόδια, και αυτό ήταν πολύ περίεργο για μένα.
Αναρωτήθηκα,....μα, τι πρόκειται να κάνουν; Έφθασαν στο σημείο όπου το περιπολικό ήταν στην αρχή πριν στρίψουν για να το παρκάρουν, και άρχισαν να προκαλούν τα παιδιά, φωνάζοντας «ελάτε ρε μουνιά, ελάτε ρε μουνιά»! Όταν άκουσα αυτό το φώναξα στον φίλο μου τον Γερμανό, «έλα να δεις! Η αστυνομία ήρθε για να ξεκινήσει καβγά!». Θα είχε μια ευκαιρία να δει αυτό το συχνό φαινόμενο, τους Έλληνες μπάτσους να προκαλούν μια μάχη προσβάλλοντας ανθρώπους. Είναι πολύ συνηθισμένο ότι η αστυνομία βρίζει τους ανθρώπους, αλλά αυτό ήταν πάρα πολύ. Ήταν προκλητικοί γιατί παρκάρισαν το αυτοκίνητο της αστυνομίας και ήρθαν με τα πόδια πίσω φωνάζοντας βρισιές. Αυτός είναι ο τρόπος που οι άνθρωποι ξεκινούν καβγά. Έμοιαζε λες και είναι ένας προσωπικός καβγάς, όχι όπως οι συνήθεις προκλήσεις και βρισιές της αστυνομίας.
Αμέσως μετά και οι δύο έβγαλαν τα όπλα τους, και οι δύο μπάτσοι τράβηξαν τα όπλα τους!... Αυτό ποτέ δεν αναφέρθηκε από τα μέσα ενημέρωσης. Και μου ήρθε η μία έκπληξη μετά την άλλη. Πρώτα ήρθαν πίσω με τα πόδια, μετά άρχισαν ένα τσακωμό προσβάλλοντας τα παιδιά, μετά έβγαλαν τα όπλα τους, και στη συνέχεια στόχευσαν, σε μια στιγμή που δεν υπήρχε καμία πρόκληση και δεν υπήρχε τίποτα που να αποτελεί απειλή για αυτούς, δεν υπήρχε κάποια σύγκρουση και ούτε καν συνέβαινε κάποια αντιπαράθεση. Και τότε πυροβόλησαν. Άκουσα δύο πυροβολισμούς, αλλά δεν μπορώ να πω αν και οι δύο από τους αστυνομικούς πυροβόλησαν ή ο ένας από αυτούς πυροβόλησε δύο φορές. Είναι πιθανό ότι ένας από αυτούς πυροβόλησε δύο φορές. Και μετά γύρισαν την πλάτη τους και απλά έφυγαν σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.
Εμένα, μέχρι εκείνη τη στιγμή, δεν μου είχε χρειαστεί να κοιτάξω αριστερά, στην ομάδα των παιδιών, γιατί ήταν απίστευτα περίεργη η συμπεριφορά αυτών των δύο αστυνομικών. Δεν ήταν ανάγκη να δω από την άλλη πλευρά, από την πλευρά των παιδιών διότι τίποτα δεν συνέβαινε από εκεί. Και τότε άκουσα τον κόσμο στον δρόμο να φωνάζει ότι ένα παιδί είχε πυροβοληθεί. Και τότε ένιωσα πανικό. Έτρεξα στο εσωτερικό του σπιτιού, άρπαξα το τηλέφωνο, κάλεσα ένα ασθενοφόρο, και πήγα αμέσως κάτω στο δρόμο. Είδα μόνο ένα παιδί να βρίσκεται εκεί, και σοκαρίστηκα. Όλος ο κόσμος φώναζε και πολλοί λιποθυμούσαν. Το παιδί δεν ήταν νεκρό ακόμη και ένας γιατρός είχε εμφανιστεί και προσπαθούσε να του δώσει τις πρώτες βοήθειες. Στη συνέχεια, το ασθενοφόρο έφτασε και το παιδί πέθανε μέσα στο ασθενοφόρο, νομίζω.
Έμαθα από άλλους ανθρώπους που ήταν εκεί ότι η πρώτη έκρηξη που άκουσα ήταν χειροβομβίδα κρότου-λάμψης. Προφανώς κάποιος είχε ρίξει ένα πλαστικό μπουκάλι στο αυτοκίνητο της αστυνομίας και ίσως τους φώναξε κάτι καθώς περνούσαν και οι αστυνομικοί απάντησαν με τη ρίψη της χειροβομβίδας από το περιπολικό. Αυτά δεν είναι τόσο ασυνήθιστα εδώ. Είναι φυσιολογικό κάποιος να φωνάξει, όλοι στην Ελλάδα φωνάζουν ο ένας στον άλλο. Έτσι, είμαι βέβαιη ότι οι αστυνομικοί δεν είχαν απειληθεί, δεν ήταν σε άμυνα, ούτε σε κατάσταση να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Αλήθεια, αν ένας αστυνομικός νιώθει μια σοβαρή απειλή, δεν παρκάρει χαλαρός στην επόμενη γωνία και γυρνάει με τα πόδια να ζητήσει το λόγο για ξεκαθάρισμα. Συνήθως, όταν οι αστυνομικοί σε περιπολικό αισθάνονται απειλή ή αισθάνονται σαν να είναι υπό επίθεση φεύγουν, απομακρύνονται. Η αστυνομία δεν ήταν σε θέση άμυνας εκείνη τη στιγμή.
Πήγα πίσω και προσπάθησα να δω το βίντεο στον υπολογιστή μου, αλλά δεν μπορούσα γιατί μου έλειπε κάποιο πρόγραμμα. Γι'αυτό και χτύπησα την πόρτα του γείτονά μου και του είπα ότι «έχω γράψει κάτι αλλά δεν ξέρω τι είναι. Μπορούμε να δούμε στον υπολογιστή σου τι είναι; » Και είδαμε το βίντεο, και αυτό που αισθάνθηκα, δεν ένιωσα το είχα ξανανιώσει ποτέ στην ζωή μου.
Καλέσαμε όλους τους ανθρώπους από όλη τη γειτονιά να κατέβουν κάτω, όλοι, όλοι κατέβηκαν στους δρόμους, και η ενέργεια, η ατμόσφαιρα, ήταν οργή, Οργή!... Η Οργή ξεχείλιζε στους δρόμους, παντού οι άνθρωποι ξεχείλιζαν από τα σπίτια τους στους δρόμους. Όλοι....
Η αστυνομία είχε το θράσος να έρθει εδώ, πάλι σε αυτή τη γωνιά όπου το πρώτο περιπολικό με τους μπάτσους είχε σταματήσει, στο ίδιο σημείο από όπου πυροβόλησαν. Και φυσικά όλοι άρχισαν να τους φωνάζουν, οι νέοι, οι ηλικιωμένοι, κανονικοί άνθρωποι, όλοι τους φωνάζαν «να πάνε στο διάολο». Περίπου δύο ώρες μετά την δολοφονία, είναι αδύνατο να πω ακριβώς σε πόση ώρα, αλλά ήταν περίπου δύο ώρες ήρθε η μυστική αστυνομία. Ήμουν πίσω στο σπίτι μου και άκουγα το ραδιόφωνο και την τηλεόραση και έλεγαν ότι γίνονται επεισόδια στα Εξάρχεια, ότι η αστυνομία έχει δεχθεί επίθεση και πυροβόλησε σε αυτοάμυνα, αλλά αυτό δεν ήταν αλήθεια. Και οι ταραχές δεν είχαν καν ξεκινήσει ακόμη!... Και από το παράθυρό μου είδα άνδρες χωρίς στολές να εξετάζουν τους τοίχους των κτιρίων γύρω από τη δολοφονία. Η μυστική αστυνομία είχε έρθει για να αναζητήσετε τους κάλυκες από τις σφαίρες και να ερευνήσει την περιοχή.
Ήμουν με το γείτονα μου, και του είπα ότι θα κατέβω κάτω. Ήθελα να αντιδράσω με κάποιο τρόπο σε όλα αυτά που έλεγαν στις ειδήσεις. Έτσι πήγα κάτω και είπα ότι «όλα αυτά που λένε στην τηλεόραση είναι ψέματα». Ένας ψηλός γέρος με ένα γλοιώδες χαμόγελο με πλησίασε, και είπε, «ναι εε..., και ποια είσαι εσύ;» Και εκείνη την στιγμή αισθάνθηκα έναν απόλυτο τρόμο. Επειδή είμαι πολύ αφελής, ένιωσα απλά την υποχρέωση να κατέβω από το σπίτι μου και να πω την αλήθεια. Αλλά αυτός ο τύπος, με έκανε να νιώσω πραγματικό τρόμο μόλις με πλησίασε. Για αυτό και αποτραβήχτηκα και είπα.... «όχι,....εσείς ποιος είστε;» Και μου είπε το όνομά του και τη θέση του. Ήταν ο αρχηγός της μυστικής υπηρεσίας της αστυνομίας, ο διευθυντής ασφάλειας Αθηνών και ήταν υπεύθυνος για την αυτοψία και την έρευνα της δολοφονίας. Πήρε το όνομα μου και το τηλέφωνο μου, και με ρώτησε αν ήμουν έτοιμη να έρθω στην Γ.Α.Δ.Α. για να καταθέσω, και είπα ναι.
Με ρώτησε τι συνέβη. Τον έφερα στο ακριβές σημείο όπου οι αστυνομικοί στέκονταν όταν άνοιξαν πυρ!.... Και ακριβώς σε εκείνο το σημείο που στάθηκα ήταν που βρήκαν τους κάλυκες από τις σφαίρες. Και με ρώτησε αν είχα ένα όχημα, αν θα μπορούσα να πάω μόνη μου στο τμήμα. Και είπα «δεν έχω» και μου είπαν ότι θα έρθω μαζί τους. Είπα τότε, ότι «ελπίζω δεν θα μας κάψουν ζωντανούς μες στο αυτοκίνητο μέχρι να φτάσουμε στην Γ.Α.Δ.Α.» και ο επικεφαλής γέλασε και είπε ότι δεν υπάρχει φόβος. Με κατεύθυνε προς μια μεγάλη ομάδα από συγκεντρωμένα Μ.Α.Τ., και βρέθηκα στη μέση μιας διμοιρίας Μ.Α.Τ. Ήταν ακριβώς εκείνη τη στιγμή που οι άνθρωποι επιτέθηκαν.
Ο επικεφαλής εξαφανίστηκε αμέσως, έτρεξε μακριά και με άφησε εκεί ενώ οι άνθρωποι έκαναν επίθεση, και είδα όλα τα όπλα που η αστυνομία είχε πάνω της και φρικάρισα!. Δεν μπορούσα να επικεντρωθώ σε τίποτα άλλο...Και ένιωσα όμως και πόσο ισχυροί είναι οι άνθρωποι...Οι άνθρωποι ήταν γεμάτοι με οργή. Δεν μπορώ να θυμηθώ αν είχαν επιτεθεί με πέτρες ή μολότοφ ή με παλούκια, μόνο ότι ήταν ακατανίκητοι...Θυμάμαι και ότι εγώ έπρεπε να βγω από εκεί ανάμεσα απ’τα Μ.Α.Τ. Έτρεξα μακριά μόνη μου και επέστρεψα στο σπίτι μου. Φυσικά περίμενα ότι θα μου τηλεφωνούσαν να με καλέσουν να καταθέσω ως μάρτυρας. Αλλά αυτό δεν το έκαναν ποτέ.
Μίλησα με μια δικηγόρο του κινήματος, την κ.Γιάννα Κούρτοβικ. Και αυτή με συνόδευσε στον ανακριτή. Έπρεπε να πάω εγώ να βρω τον δικαστή, διότι η αστυνομία ποτέ δεν μου τηλεφώνησε για να καταθέσω. Και μετά τη κατάθεση μου, μερικές ημέρες αργότερα, η αστυνομία έκλεισε πάλι όλη την περιοχή για να κάνουν την πραγματογνωμοσύνη που να αποδεικνύουν αν η σφαίρα χτύπησε κατευθείαν το παιδί ή αν εξοστρακίστηκε στο έδαφος. Αυτή ήταν η επίσημη ιστορία, ότι μόνο ο ένας μπάτσος είχε πυροβολήσει και ότι η σφαίρα αναπήδησε στο έδαφος και χτύπησε τον Αλέξη... Ο εισαγγελέας, ο φωτογράφος, και ο γραμματέας ήρθαν στο μπαλκόνι μου για να πάρουν φωτογραφίες.
Και όπως ήμουν πάνω στο μπαλκόνι, μπροστά σε όλο τον κόσμο που παρακολουθούσε την διαδικασία φώναξα τον γενικό διευθυντή και του είπα : « Ω!...γεια σας, με παρατήσατε στην μέση της σύγκρουσης και φύγατε την άλλη φορά»...και αυτός είπε : «Δεν σε παράτησα εγώ...Εσύ φοβόσουν ότι θα μας κάψουν ζωντανούς». Και εγώ τότε του απάντησα: «Μην λέτε ψέματα μπροστά σε όλους τους ανθρώπους...»
Θυμάμαι πριν από μερικά χρόνια, που έλεγα στον εαυτό μου πως ζω σε ένα στρατόπεδο, με όλη αυτή την αστυνομία τριγύρω εδώ στα Εξάρχεια. Τώρα μπορώ να πω ότι ζω σε μια εμπόλεμη ζώνη. Αυτό που συνέβη τον Δεκέμβριο, δεν πίστευα ποτέ πως θα μπορούσε να συμβεί. Παρ 'όλο το συναίσθημα της στρατιωτικής κατοχής που προκαλούσε και προκαλεί η αστυνομία. Για μένα, πάντα υπήρχε ένα όριο, μια τελική γραμμή, και όταν η αστυνομία διέσχισε τη γραμμή αυτή, συνέβη μια ποιοτική αλλαγή. Όλα άλλαξαν. Καθένας κατάλαβε ότι υπάρχει ένας συγκεκριμένος ορίζοντας στα γεγονότα και πέρα από αυτόν όλα είναι διαφορετικά. Έχουμε περάσει αυτόν τον ορίζοντα. Και τώρα μπορώ να πω ότι δεν είναι πλέον μια σύγκρουση, τώρα είναι πόλεμος.
Σε σύγκριση με πριν από τον Δεκέμβριο, τα πάντα είναι πιο δυνατά. Η δολοφονία του Αλέξη ήταν η τελευταία σταγόνα. Τώρα δεν υπάρχει ανοχή για την αστυνομία. Η δολοφονία ήταν κάτι τόσο εξωφρενικό που οι άνθρωποι αντέδρασαν και ακόμη συνεχίζουν να αντιδρούν. Παίρνουν δύναμη από την οργή που εκφράστηκε κατά τη στιγμή της δολοφονίας. Υπήρχαν πάρα πολλά άλλα προβλήματα εκτός από την αστυνομική βία, και αυτά τα προβλήματα εξακολουθούν να υπάρχουν. Αλλά οι άνθρωποι δεν ανέχονται πλέον ούτε τα υπόλοιπα προβλήματα....
Έτσι, θα είμαι μάρτυρας στη δίκη του αστυνομικού που σκότωσε τον Αλέξη. Ανησυχώ για το πώς θα αισθάνομαι προς το δικηγόρο που τον υπερασπίζεται, γιατί υπερασπίζεται ένα πολύ κακό άτομο. Μετά, άρχισα να ανησυχώ επίσης για την έκβαση της δίκης, διότι εάν αυτός ο αστυνομικός καταλήξει με μόνο δύο ή τρία χρόνια ή κάποια λίγα χρόνια στη φυλακή, δεν ξέρω πώς θα αντιδράσω. Πώς αντιδράς στην απόφαση μιας τέτοιας δίκης; Πολλά φρικτά πράγματα συμβαίνουν, και ακούμε για αυτά ή τα βλέπουμε στις ειδήσεις, αλλά είναι πολύ διαφορετικό όταν δεις κάτι με τα μάτια σου. Η δολοφονία του Αλέξη δεν είναι απλώς λόγια, είναι μια σαφής αλήθεια για εμάς, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για αυτό, δεν υπάρχει καμία απόσταση από αυτό. Η δολοφονία είναι η απόλυτη αλήθεια, είναι σαν να μου κλέψετε κάτι μπροστά στα μάτια μου και στη συνέχεια να μου πείτε ότι δεν υπήρξε ποτέ. Η δολοφονία αυτή δεν είναι κάτι που ακούσαμε από κάπου αλλού. Και φοβάμαι πάρα πολύ ότι αν δεν καταδικαστεί αυτός ο μπάτσος, ίσως η αντίδρασή μου θα με ρίξει στην φυλακή. Το σκέφτομαι αυτό όλη την ώρα, καθώς ετοιμάζομαι να καταθέσω στην δίκη για την δολοφονία του Αλέξη».
Σάββατο 11 Ιουλίου 2009
Ελαστική Ζωή
Τα επιτόκια σε καλή κατάσταση, οι άνεργοι όχι και τόσο.............................
Πώς τα φέρνει ο Γεραμπής! η αφεντιά μου φεύγει διακοπές και ο κ. Θοδωρής Ηλιόπουλος αρχίζει απεργία πείνας μέσα στις φυλακές...
Μάλιστα, τέτοιες μέρες που όλοι μιλάμε για τη φυλακή αλλά όχι για την μπουζού,
που όλοι ασχολούμεθα με νονούς, αλλά ελάχιστοι με Γιαννοαγιάννηδες
ένας εκ των οποίων αρχίζει απεργία πείνας μες στα καλοκαίρια ελπίζοντας να τον προσέξει ποιος; ο Υπουργός; Ο Θεός; η κοινωνία;
...δεν ξέρω, ζαριά είναι, θα δείξει.
Εκείνο που ξέρω είναι ότι ο κ. Θοδωρής Ηλιόπουλος, ετών κοντά στα 30, συνελήφθη
στον σωρό
επαναλαμβάνω, στον σωρό
στα επεισόδια του περασμένου Δεκεμβρίου και η Αστυνομία τού απέδωσε πακέτο και καρμπόν όλες τις κατηγορίες με τις οποίες φόρτωνε τότε όποιον έπιανε, είχε -δεν είχε σχέση με τα επεισόδια-
όλοι οι υπόλοιποι συγκατηγορούμενοι του κ. Θοδωρή Ηλιόπουλου αφέθηκαν ελεύθεροι, ώσπου να δικαστούν, ο ίδιος ξέμεινε
προφυλακισμένος
απ' τον Δεκέμβριο έως τώρα, Ιούλιο, μέσα, επτά μήνες.
Γιατί;
Λευκό ποινικό μητρώο έχει.
Υποπτος φυγής δεν είναι.
Γιατί τον κρατάνε μέσα;
Επειδή είναι ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων; δηλαδή ακόμα ένα αρνί για σφάξιμο;
Κι όχι μόνον αυτό, αλλά το συμβούλιο των φυλακών τον «δίκασε» ήδη, παρατείνοντας (!) προ ημερών την προφυλάκισή του για άλλους έξι μήνες!!!
Είναι προφανές ότι ο κ. Θοδωρής Ηλιόπουλος δεν έχει κονέ με τον «κύριο Παναγιώτη» της συμμορίας των κουμπαροεργολάβων ούτε την ανάλογη πολιτική και νομική υποστήριξη.
................................
Καθημερινά πράγματα της «μικρής» πολιτικής θα μου πείτε, και της διπλανής πόρτας, ιδίως όταν καμμιά φορά μένει μισάνοιχτη και χάσκει, περιμένοντας να ξαναγεμίσει ανθρώπους στη θέση εκείνων που έφυγαν, μικροζωές που
δεν μπαίνουν ποτέ στην πρώτη σελίδα,
όπως μερικοί υπάλληλοι της Αγροτικής οι οποίοι, όπως ασφαλώς μαθαίνω, καλούνται από τη Διοίκηση της τράπεζας σε απολογίες διότι δεν δέχονται
να μετατραπούν σε κυνηγούς στόχων, πλάνων, καρτών, χρεών και κεφαλών ανθρώπων...
Οπως οι συμβασιούχοι αρχαιολόγοι που τελειώνουν οι συμβάσεις τους με το Υπουργείο Πολιτισμού και αρχαιολόγοι... δεν είναι πλέον για το εν λόγω Υπουργείο, δεν δύνανται δηλαδή να ξαναπιάσουν στον τομέα τους δουλειά - το απαγορεύει ακόμα ένας ευφυής νόμος
απ' αυτούς που θέλουν να κρατάνε τους πολίτες πελάτες του κρατικοδίαιτου κόμματος, αιχμαλώτους τού εκάστοτε κομματάρχη - κι έτσι, πάνε οι σπουδές του αρχαιολόγου περίπατο, η πείρα του, η ζωή του
χάριν νέων αιχμαλώτων που θα πάρουν τη θέση του στα δεσμά της ωρομισθίας, της αναπλήρωσης, της σύμβασης με ξαφνικό θάνατο, της κάθε μορφής ελαστικής εργασίας, επιστήμονες
να ομιλούν για Ικτίνο και Θουκυδίδη και Αρτέμιο και Ρωμανό στους τουρίστες, όντες οι ίδιοι ανδράποδα, δούλοι
αυτού του τούρκικου δοβλετιού που αυτοαποκαλείται ελληνικό κράτος.
Εχει αρχίσει ακόμα και η ξεφτίλα μας να ξεφτίζει.
Κλείνουμε τα Ερευνητικά μας Ιδρύματα όπου απασχολούνται αριστεύοντες (διεθνώς) επιστήμονες, πολλοί εκ των οποίων συχνά ερευνούν ιδίοις αναλώμασι - ψιλά
γράμματα θα μου (ξανα)πείτε στη χώρα
των ψηλών καπέλων και των άδειων κεφαλών.
***
Ομως, καλό καλοκαίρι να 'χετε, θα τα ξαναπούμε μετά τον 15αύγουστο - μεγάλη η χάρη της Προμάχου Παναγιάς της Γλυκοφιλούσας τα ακρογιάλια, τους ανέμους, τα βουνά και τους ανθρώπους...
Τα σέβη μας...
ΣΤΑΘΗΣ Σ. 11.VII.2009 stathis@enet.gr
Πώς τα φέρνει ο Γεραμπής! η αφεντιά μου φεύγει διακοπές και ο κ. Θοδωρής Ηλιόπουλος αρχίζει απεργία πείνας μέσα στις φυλακές...
Μάλιστα, τέτοιες μέρες που όλοι μιλάμε για τη φυλακή αλλά όχι για την μπουζού,
που όλοι ασχολούμεθα με νονούς, αλλά ελάχιστοι με Γιαννοαγιάννηδες
ένας εκ των οποίων αρχίζει απεργία πείνας μες στα καλοκαίρια ελπίζοντας να τον προσέξει ποιος; ο Υπουργός; Ο Θεός; η κοινωνία;
...δεν ξέρω, ζαριά είναι, θα δείξει.
Εκείνο που ξέρω είναι ότι ο κ. Θοδωρής Ηλιόπουλος, ετών κοντά στα 30, συνελήφθη
στον σωρό
επαναλαμβάνω, στον σωρό
στα επεισόδια του περασμένου Δεκεμβρίου και η Αστυνομία τού απέδωσε πακέτο και καρμπόν όλες τις κατηγορίες με τις οποίες φόρτωνε τότε όποιον έπιανε, είχε -δεν είχε σχέση με τα επεισόδια-
όλοι οι υπόλοιποι συγκατηγορούμενοι του κ. Θοδωρή Ηλιόπουλου αφέθηκαν ελεύθεροι, ώσπου να δικαστούν, ο ίδιος ξέμεινε
προφυλακισμένος
απ' τον Δεκέμβριο έως τώρα, Ιούλιο, μέσα, επτά μήνες.
Γιατί;
Λευκό ποινικό μητρώο έχει.
Υποπτος φυγής δεν είναι.
Γιατί τον κρατάνε μέσα;
Επειδή είναι ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων; δηλαδή ακόμα ένα αρνί για σφάξιμο;
Κι όχι μόνον αυτό, αλλά το συμβούλιο των φυλακών τον «δίκασε» ήδη, παρατείνοντας (!) προ ημερών την προφυλάκισή του για άλλους έξι μήνες!!!
Είναι προφανές ότι ο κ. Θοδωρής Ηλιόπουλος δεν έχει κονέ με τον «κύριο Παναγιώτη» της συμμορίας των κουμπαροεργολάβων ούτε την ανάλογη πολιτική και νομική υποστήριξη.
................................
Καθημερινά πράγματα της «μικρής» πολιτικής θα μου πείτε, και της διπλανής πόρτας, ιδίως όταν καμμιά φορά μένει μισάνοιχτη και χάσκει, περιμένοντας να ξαναγεμίσει ανθρώπους στη θέση εκείνων που έφυγαν, μικροζωές που
δεν μπαίνουν ποτέ στην πρώτη σελίδα,
όπως μερικοί υπάλληλοι της Αγροτικής οι οποίοι, όπως ασφαλώς μαθαίνω, καλούνται από τη Διοίκηση της τράπεζας σε απολογίες διότι δεν δέχονται
να μετατραπούν σε κυνηγούς στόχων, πλάνων, καρτών, χρεών και κεφαλών ανθρώπων...
Οπως οι συμβασιούχοι αρχαιολόγοι που τελειώνουν οι συμβάσεις τους με το Υπουργείο Πολιτισμού και αρχαιολόγοι... δεν είναι πλέον για το εν λόγω Υπουργείο, δεν δύνανται δηλαδή να ξαναπιάσουν στον τομέα τους δουλειά - το απαγορεύει ακόμα ένας ευφυής νόμος
απ' αυτούς που θέλουν να κρατάνε τους πολίτες πελάτες του κρατικοδίαιτου κόμματος, αιχμαλώτους τού εκάστοτε κομματάρχη - κι έτσι, πάνε οι σπουδές του αρχαιολόγου περίπατο, η πείρα του, η ζωή του
χάριν νέων αιχμαλώτων που θα πάρουν τη θέση του στα δεσμά της ωρομισθίας, της αναπλήρωσης, της σύμβασης με ξαφνικό θάνατο, της κάθε μορφής ελαστικής εργασίας, επιστήμονες
να ομιλούν για Ικτίνο και Θουκυδίδη και Αρτέμιο και Ρωμανό στους τουρίστες, όντες οι ίδιοι ανδράποδα, δούλοι
αυτού του τούρκικου δοβλετιού που αυτοαποκαλείται ελληνικό κράτος.
Εχει αρχίσει ακόμα και η ξεφτίλα μας να ξεφτίζει.
Κλείνουμε τα Ερευνητικά μας Ιδρύματα όπου απασχολούνται αριστεύοντες (διεθνώς) επιστήμονες, πολλοί εκ των οποίων συχνά ερευνούν ιδίοις αναλώμασι - ψιλά
γράμματα θα μου (ξανα)πείτε στη χώρα
των ψηλών καπέλων και των άδειων κεφαλών.
***
Ομως, καλό καλοκαίρι να 'χετε, θα τα ξαναπούμε μετά τον 15αύγουστο - μεγάλη η χάρη της Προμάχου Παναγιάς της Γλυκοφιλούσας τα ακρογιάλια, τους ανέμους, τα βουνά και τους ανθρώπους...
Τα σέβη μας...
ΣΤΑΘΗΣ Σ. 11.VII.2009 stathis@enet.gr
Κυριακή 5 Ιουλίου 2009
Δημοσίευση: 03-07-2009 23:39 από Ομάδα TVXS Προβολές: 391 - Σχόλια: 2 - Κατηγορία: Ανθρώπινα Δικαιώματα
Με ανακοίνωση τους η «Ομάδα Δικηγόρων για τα Δικαιώματα των Μεταναστών και των Προσφύγων» παρεμβαίνει για τις πρόσφατες εξελίξεις στο μεταναστευτικό, καταγγέλλοντας την άσκηση πολιτικής - «φρουρίου» σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Διαβάστε την ανακοίνωσή τους:
Το τελευταίο διάστημα η στάση του ελληνικού κράτους και της Ευρωπαϊκής Ένωσης απέναντι στον πρόσφυγα και μετανάστη έχει λάβει τη μορφή χιονοστιβάδας νομοθετικών μέτρων (σύμφωνο για την μετανάστευση και το άσυλο – έμπνευσης Σαρκοζί για την καταπολέμηση της παράνομης μετανάστευσης, οδηγία επιστροφής 115/08 – με αύξηση του ορίου κράτησης προς απέλαση έως 18 μήνες, τελευταία τροπολογία του Υπουργείου Εσωτερικών για την παράταση της κράτησης και την δυνατότητα επιβολής απέλασης με μόνη την άσκηση ποινικής δίωξης, τροποποίηση του προεδρικού διατάγματος για το άσυλο με κατάργηση του δεύτερου βαθμού κρίσης των αιτήσεων ασύλου), με ξεκάθαρο στόχο τη δημιουργία μιας Ευρώπης φρουρίου, αδιαπέραστου από τους πρόσφυγες και μετανάστες οι οποίοι καταφεύγουν στην Ευρώπη ωθούμενοι από την όξυνση των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών προβλημάτων, καθώς και την αύξηση των ένοπλων συρράξεων στα πιο φτωχά σημεία της υφηλίου.
Ως ομάδα δικηγόρων πάντα καταδεικνύαμε τον αντιμεταναστευτικό χαρακτήρα του κορμού των νομικών ρυθμίσεων, όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και της Ευρωπαϊκής Ενωσης που διέπουν την είσοδο, διαμονή και εργασία των υπηκόων τρίτων χωρών που διαμένουν στην Ελλάδα, καθώς και στηλιτεύαμε τις περιπτώσεις διοικητικής αυθαιρεσίας, αστυνομικής βίας και γενικότερα κακοδιοίκησης. Πλέον αυτή η πρακτική που πολλές φορές αντέβαινε και στο υπάρχον μέχρι πρότινος νομοθετικό πλαίσιο, επικυρώνεται και γίνεται καθεστώς με τις τελευταίες τροποποιήσεις.
Με ιδιαίτερη ανησυχία παρακολουθούμε τις τελευταίες εξελίξεις:
1. Εγκρίθηκε από το Συμβούλιο της Επικρατείας και ήδη υπογράφηκε το σχετικό προεδρικό διάταγμα τροποποίησης του πρόσφατου πδ 90/2008 περί της διαδικασίας χορήγησης και ανάκλησης του καθεστώτος του πρόσφυγα, σύμφωνα με το οποίο: α) καταργείται ο δεύτερος βαθμός διοικητικής εξέτασης της διαδικασίας ασύλου, β) ανατίθεται η αποφασιστική αρμοδιότητα εξέτασης αιτημάτων ασύλου στους διευθυντές των κατά τόπους αστυνομικών διευθύνσεων της χώρας. Υποβαθμίζεται έτσι ο ρόλος της επιτροπής ασύλου, η οποία απαρτίζεται εν μέρει από τρίτα ανεξάρτητα πρόσωπα εκτός των εκπροσώπων των αστυνομικών και εν γένει διοικητικών υπηρεσιών, από αποφασιστικός σε γνωμοδοτικός. Η ως άνω τροποποίηση έχει ήδη εγκαίρως έντονα κατακριθεί, καθώς περιορίζει το δικαίωμα αποτελεσματικής προσφυγής που επιφυλάσσει ακόμη και η κοινοτική οδηγία, σε συμμόρφωση προς την οποία εκδόθηκε το πδ 90/2008, επαναφέροντας το σύστημα εξέτασης αιτημάτων ασύλου στην πρότερη κατάσταση (και μάλιστα χωρίς δεύτερο βαθμό διοικητικής εξέτασης), η οποία είχε ως αποτέλεσμα την άρνηση χορήγησης ασύλου (ενδεικτικά 0,04% χορήγηση προσφυγικού καθεστώτος στον πρώτο βαθμό και 2,05% στον δεύτερο βαθμό το 2007), και την έντονη κριτική σε βάρος της χώρας μας από διεθνείς οργανισμούς (βλ. την από 15-4-2008 θέση της Ύπατης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών για μη επιστροφή αιτούντων άσυλο στην Ελλάδα βάσει του κανονισμού Δουβλίνου λόγω των δομικών αδυναμιών του συστήματος ασύλου στην Ελλάδα)
2. Ηδη με πρόσφατη τροπολογία αποφασίσθηκε: α) η αύξηση του ορίου διοικητικής κράτησης των υπό απέλαση αλλοδαπών από 3 μήνες σε 6 μήνες, με δυνατότητα παράτασης του χρόνου αυτού για 12 επιπλέον μήνες. Μία τόσο παρατεταμένη κράτηση παύει να εξυπηρετεί τους διαδικαστικούς σκοπούς της απέλασης κατά παράβαση του άρθρου 5 της ΕΣΔΑ (για παραβίαση του οποίου έχει επανειλημμένα καταδικαστεί η Ελλάδα) και αποβλέπει ξεκάθαρα στον ποινικό κολασμό του κρατούμενου αλλοδαπού. Αυτή η έμμεση ποινικοποίηση μιας διοικητικής παράβασης, δηλαδή της έλλειψης νομιμοποιητικών εγγράφων παραμονής στη χώρα στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, συνιστά επιβολή ποινής, χωρίς να υπάρχει αδίκημα, προσκρούοντας έτσι σε βασικές αρχές του ποινικού δικαίου και έρχεται σε αντίθεση με τις θεμελιώδεις επιταγές που ενσωματώνει ένα κράτος δικαίου. Η αντίθεση δε προς το κράτος δικαίου γίνεται δε ακόμη περισσότερο έντονη, τη στιγμή που το ελληνικό νομικό σύστημα (που ήδη πρόσφατα με την απόφαση S.D. κατά Ελλάδας κρίθηκε ως αντίθετο στα άρθρα 3 και 5 της ΕΣΔΑ), προβλέπει την έκδοση αποφάσεων κράτησης από αστυνομικά όργανα, τα οποία πλέον θα έχουν τη δυνατότητα στέρησης της ελευθερίας ατόμων επί μακρό χρόνο, χωρίς τον επανέλεγχο και τη διαρκή αναθεώρηση των σχετικών αποφάσεων από δικαστική αρχή, και υπό συνθήκες που αγγίζουν τα όρια της απάνθρωπης και εξευτελιστικής μεταχείρισης. β) παρέχεται η δυνατότητα έκδοσης απόφασης απέλασης ακόμη και όταν έχει ασκηθεί σε βάρος του αλλοδαπού ποινική δίωξη για αδίκημα που τιμωρείται με στερητική της ελευθερίας ποινή τουλάχιστον τριών μηνών. Η προτεινόμενη διάταξη πέρα από τη νομοτεχνική της ατέλεια, που επιτείνει τη σύγχυση μεταξύ της δυνατότητας επιβολής απέλασης από τις αστυνομικές αρχές, παράλληλα και ανεξάρτητα από την κρίση των δικαστικών αρχών σε περίπτωση ποινικού αδικήματος, νομιμοποιεί την ισχύουσα πρακτική της αυθαίρετης κρίσης των αστυνομικών οργάνων περί επιβολής απέλασης σε βάρος νόμιμα διαμενόντων αλλοδαπών με την αιτιολογία της επικινδυνότητας αυτών, η οποία έχει έντονα επικριθεί και μάλιστα επεκτείνει τη δυνατότητα της εφαρμογής αυτής σε περιπτώσεις άσκησης οποιασδήποτε ποινικής δίωξης για οποιοδήποτε σχεδόν πλημμέλημα (π.χ. σύλληψη για πώληση cd, μήνυση για συκοφαντική δυσφήμηση ή ψευδή καταμήνυση), καθιστώντας έτσι όλους τους νόμιμα βρισκόμενους αλλοδαπούς υποκείμενους στο επαχθέστατο μέτρο της απέλασης, χωρίς τις εγγυήσεις της δικαστικής κρίσης και ελέγχου.
3. Εκτελούνται μαζικές επιχειρήσεις συλλήψεων άστεγων μεταναστών από τα προσωρινά καταλύματά τους (παλαιό Εφετείο Αθήνας, καταυλισμός Πάτρας κλπ.), καθώς και επιχειρήσεις ομαδικών απελάσεων στις χώρες προέλευσής τους, οι οποίες έχουν σκοπό τον εκφοβισμό των ίδιων των μεταναστών, προς το σκοπό επιστροφής στις χώρες προέλευσής τους. Οι ως άνω αστυνομικές επιχειρήσεις – σκούπες, αποτέλεσμα έχουν την στέρηση της προστασίας βασικών δικαιωμάτων από τους πρόσφυγες, οι οποίοι λόγω της έλλειψης οποιουδήποτε μέτρου παροχής προστασίας από την Ελληνική πολιτεία βρίσκονται εκτεθειμένοι στον κίνδυνο δίωξης στις χώρες στις οποίες επιστρέφονται. Ήδη οι επιστραφέντες 55 Πακιστανοί υπήχθησαν άμεσα στον αστυνομικό έλεγχο και δίωξη στη χώρα προέλευσής τους, η οποία είναι κοινώς γνωστό ότι δεν πληροί τα εχέγγυα μιας δημοκρατικής πολιτείας. Όλες οι πρόσφατες ως άνω τροποποιήσεις, συνδυαζόμενες με τις τελευταίες αστυνομικές επιχειρήσεις είναι αντίθετες προς ένα κράτος δικαίου, μαρτυρούν δε την επικράτηση αντιλήψεων εναντίον των μεταναστών και προσφύγων που καταφεύγουν στην Ελλάδα, διωκόμενοι από την πατρίδα τους ή σε αναζήτηση μια καλύτερης ζωής. Η υποχρέωση της Ελλάδας να προστατεύσει και να παράσχει φροντίδα στους διωκόμενους στην πατρίδα τους πρόσφυγες (πρέπει να σημειωθεί ότι ήδη ποσοστό άνω του 40% των συλλήψεων για παράνομη είσοδο και διαμονή το έτος 2008 προέρχονται από χώρες σε εμπόλεμη κατάσταση, ή όπου η προστασία των ανθρώπινων δικαιωμάτων είναι ιδιαίτερα επισφαλής – Αφγανιστάν, Ιράκ, Σομαλία, Παλαιστίνη, Πακιστάν, Μυανμάρ, Ερυθραία), παραμερίζεται χάριν της προστασίας της δημόσιας τάξης και ασφάλειας, η οποία κατά τις σχετικές εισηγήσεις των προτεινόμενων μέτρων θεωρείται ότι διακυβεύεται από την αυξανόμενη μετανάστευση. Παραγνωρίζεται έτσι το γεγονός ότι τα φαινόμενα ρατσισμού, αισθήματος ανασφάλειας, ξενοφοβίας, και κοινωνικής αναστάτωσης προξενούνται κυρίως από την έλλειψη μέτρων παροχής προσωρινής προστασίας προς τους πρόσφυγες και κοινωνικής ένταξης προς τους μετανάστες. Τα φαινόμενα τύπου Πάτρας και Αγ. Παντελεήμονα δεν είναι αποτέλεσμα της επικίνδυνης για τη δημόσια τάξη συμπεριφοράς των προσφύγων, αλλά της απουσίας της πολιτείας, η οποία έτσι συντηρεί και προωθεί φαινόμενα ρατσισμού, ανασφάλειας, ξενοφοβίας και αναστάτωσης. Ακόμα πιο επικίνδυνο είναι το ότι δημιουργούνται όροι κοινωνικής συναίνεσης για την ανάπτυξη αυτόκλητων πολιτοφυλακών εναντίον των μεταναστών και προσφύγων. Υπενθυμίζουμε ότι εκκρεμεί ακόμη σε βάρος της Ελληνικής πολιτείας διαδικασία για μη συμμόρφωση προς την κοινοτική οδηγία για την παροχή συνθηκών υποδοχής στους αιτούντες άσυλο, που ενσωματώθηκε στην Ελληνική έννομη τάξη με το πδ 220/2007. Υπενθυμίζουμε επίσης ότι από τα ίδια στατιστικά στοιχεία του Υπουργείου Εσωτερικών, που επικαλούνται για νομιμοποίηση των ακραίων και αντίθετων προς το κράτος δικαίου προτεινόμενων νομοθετικών μέτρων, προκύπτει ότι η Ελλάδα το 2001 (έτος κατά το οποίο έγινε η τελευταία μαζική διαδικασία νομιμοποίησης) κατέγραψε 219.598 συλλήψεις για παράνομη είσοδο και διαμονή (αντί των 146.337 αντίστοιχα για το 2008 που έχει προκαλέσει την τρέχουσα υστερία), ενώ επίσης καθ΄ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 αφομοίωσε και ενέταξε, έστω με προβληματικό τρόπο πολύ μεγαλύτερους αριθμούς μεταναστών (με βάση τις στατιστικές της ΕΣΥΕ αριθμό μεγαλύτερο των 650.000 ανθρώπων κατά τη δεκαετία 1991 – 2001). Πιστεύουμε ότι οποιαδήποτε παρέμβαση της Πολιτείας θα πρέπει να είναι σύμφωνη με την αρχή του κράτους δικαίου και την προστασία όλων των ανθρώπων που βρίσκονται στην Ελληνική επικράτεια. Η λήψη μέτρων αστυνομικής φύσης και η δημιουργία κλίματος ξενοφοβίας και ρατσισμού που υποθάλπεται από την υιοθέτηση των ανωτέρω μέτρων, μόνο αποτέλεσμα θα έχει την επίταση της απομόνωσης των προσφύγων και μεταναστών στο περιθώριο της κοινωνίας και την αύξηση της εκμετάλλευσής τους. Συνειδητοποιούμε το μεγάλο κύμα προσφύγων και μεταναστών, γνωρίζουμε όμως ότι οι ίδιοι δεν είναι το πρόβλημα, αλλά τραγική συνέπεια άλλου είδους προβλημάτων και πολιτικών. Φαινόμενα δε ανομίας και κοινωνικής εκτροπής και αναστάτωσης δεν οφείλονται στην παρουσία των μεταναστών και προσφύγων, αλλά στην απουσία της πολιτείας και στην έλλειψη λήψης μέτρων αντιμετώπισης του φαινομένου με σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα και σύμφωνα με όρους ισότιμης κοινωνικής συμβίωσης.
Στο πλαίσιο αυτό η Ομάδα μας δηλώνει ότι συνεχίσει να στέκεται αλληλέγγυα στους καταπιεζόμενους, ανεξάρτητα από οποιαδήποτε διάκριση φύλου, εθνικότητας, πολιτικών ή κοινωνικών πεποιθήσεων, δρώντας πάντα στα πλαίσια και με την προοπτική επίτευξης κοινωνικής ασυλίας των προσφύγων και των μεταναστών.
Ποιά είναι η «Ομάδα Δικηγόρων για τα Δικαιώματα των Μεταναστών και των Προσφύγων» Η «Ομάδα Δικηγόρων για τα Δικαιώματα των Μεταναστών και των Προσφύγων» είναι μια αμιγώς εθελοντική συλλογικότητα δικηγόρων με αντικείμενο τα δικαιώματα των μεταναστών και των προσφύγων. Η Ομάδα συγκροτήθηκε και λειτουργεί από το Φεβρουάριο του 2006 με σκοπό την παροχή έμπρακτης αλληλεγγύης σε μετανάστες και πρόσφυγες. Η Ομάδα έχει θέσει ως στόχους: α) την παροχή νομικής συμβουλευτικής σε μετανάστες/τριες και πρόσφυγες για όλο το φάσμα των ζητημάτων που συνάπτονται με το ισχύον νομικό καθεστώς που ορίζει τη θέση τους, β) την παροχή νομικής συνδρομής σε εξαιρετικές περιπτώσεις και γ) την παρέμβαση στο δημόσιο διάλογο για τα ζητήματα μεταναστών και προσφύγων. Μέχρι σήμερα η Ομάδα μας στεγαζόταν σε χώρο του Δ.Σ.Α. Με επίκληση όμως την ανάγκη χρησιμοποίησης του εν λόγω χώρου από άλλες δραστηριότητες του Συλλόγου αναγκασθήκαμε να αποχωρήσουμε. Ήδη από την Δευτέρα 6-7-2009, η «Ομάδα Δικηγόρων για τα Δικαιώματα των Μεταναστών και των Προσφύγων» στεγάζεται στον χώρο του Πολιτιστικού Κέντρου των Λαών της Ανατολής «ΓΕΦΥΡΑ», οδός Σπ. Τρικούπη 21 στα Εξάρχεια. Η παροχή νομικής συμβουλευτικής θα λαμβάνει χώρα πλέον στον παραπάνω χώρο κάθε Δευτέρα και Τετάρτη και ώρες 5-7 μμ. Αντιλαμβανόμαστε τη συνέχεια της δράσης μας ως ελάχιστη ένδειξη αλληλεγγύης σε μια ιδιαίτερη κοινωνική ομάδα, η οποία υφίσταται πολύ συχνότερα από το σύνολο του πληθυσμού αυθαίρετη και δυσμενώς διακριτική μεταχείριση είτε από τη διοίκηση είτε από ιδιώτες και δηλώνουμε ότι θα βρισκόμαστε σταθερά στο πλευρό των προσφύγων και μεταναστών.
Με ανακοίνωση τους η «Ομάδα Δικηγόρων για τα Δικαιώματα των Μεταναστών και των Προσφύγων» παρεμβαίνει για τις πρόσφατες εξελίξεις στο μεταναστευτικό, καταγγέλλοντας την άσκηση πολιτικής - «φρουρίου» σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Διαβάστε την ανακοίνωσή τους:
Το τελευταίο διάστημα η στάση του ελληνικού κράτους και της Ευρωπαϊκής Ένωσης απέναντι στον πρόσφυγα και μετανάστη έχει λάβει τη μορφή χιονοστιβάδας νομοθετικών μέτρων (σύμφωνο για την μετανάστευση και το άσυλο – έμπνευσης Σαρκοζί για την καταπολέμηση της παράνομης μετανάστευσης, οδηγία επιστροφής 115/08 – με αύξηση του ορίου κράτησης προς απέλαση έως 18 μήνες, τελευταία τροπολογία του Υπουργείου Εσωτερικών για την παράταση της κράτησης και την δυνατότητα επιβολής απέλασης με μόνη την άσκηση ποινικής δίωξης, τροποποίηση του προεδρικού διατάγματος για το άσυλο με κατάργηση του δεύτερου βαθμού κρίσης των αιτήσεων ασύλου), με ξεκάθαρο στόχο τη δημιουργία μιας Ευρώπης φρουρίου, αδιαπέραστου από τους πρόσφυγες και μετανάστες οι οποίοι καταφεύγουν στην Ευρώπη ωθούμενοι από την όξυνση των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών προβλημάτων, καθώς και την αύξηση των ένοπλων συρράξεων στα πιο φτωχά σημεία της υφηλίου.
Ως ομάδα δικηγόρων πάντα καταδεικνύαμε τον αντιμεταναστευτικό χαρακτήρα του κορμού των νομικών ρυθμίσεων, όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και της Ευρωπαϊκής Ενωσης που διέπουν την είσοδο, διαμονή και εργασία των υπηκόων τρίτων χωρών που διαμένουν στην Ελλάδα, καθώς και στηλιτεύαμε τις περιπτώσεις διοικητικής αυθαιρεσίας, αστυνομικής βίας και γενικότερα κακοδιοίκησης. Πλέον αυτή η πρακτική που πολλές φορές αντέβαινε και στο υπάρχον μέχρι πρότινος νομοθετικό πλαίσιο, επικυρώνεται και γίνεται καθεστώς με τις τελευταίες τροποποιήσεις.
Με ιδιαίτερη ανησυχία παρακολουθούμε τις τελευταίες εξελίξεις:
1. Εγκρίθηκε από το Συμβούλιο της Επικρατείας και ήδη υπογράφηκε το σχετικό προεδρικό διάταγμα τροποποίησης του πρόσφατου πδ 90/2008 περί της διαδικασίας χορήγησης και ανάκλησης του καθεστώτος του πρόσφυγα, σύμφωνα με το οποίο: α) καταργείται ο δεύτερος βαθμός διοικητικής εξέτασης της διαδικασίας ασύλου, β) ανατίθεται η αποφασιστική αρμοδιότητα εξέτασης αιτημάτων ασύλου στους διευθυντές των κατά τόπους αστυνομικών διευθύνσεων της χώρας. Υποβαθμίζεται έτσι ο ρόλος της επιτροπής ασύλου, η οποία απαρτίζεται εν μέρει από τρίτα ανεξάρτητα πρόσωπα εκτός των εκπροσώπων των αστυνομικών και εν γένει διοικητικών υπηρεσιών, από αποφασιστικός σε γνωμοδοτικός. Η ως άνω τροποποίηση έχει ήδη εγκαίρως έντονα κατακριθεί, καθώς περιορίζει το δικαίωμα αποτελεσματικής προσφυγής που επιφυλάσσει ακόμη και η κοινοτική οδηγία, σε συμμόρφωση προς την οποία εκδόθηκε το πδ 90/2008, επαναφέροντας το σύστημα εξέτασης αιτημάτων ασύλου στην πρότερη κατάσταση (και μάλιστα χωρίς δεύτερο βαθμό διοικητικής εξέτασης), η οποία είχε ως αποτέλεσμα την άρνηση χορήγησης ασύλου (ενδεικτικά 0,04% χορήγηση προσφυγικού καθεστώτος στον πρώτο βαθμό και 2,05% στον δεύτερο βαθμό το 2007), και την έντονη κριτική σε βάρος της χώρας μας από διεθνείς οργανισμούς (βλ. την από 15-4-2008 θέση της Ύπατης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών για μη επιστροφή αιτούντων άσυλο στην Ελλάδα βάσει του κανονισμού Δουβλίνου λόγω των δομικών αδυναμιών του συστήματος ασύλου στην Ελλάδα)
2. Ηδη με πρόσφατη τροπολογία αποφασίσθηκε: α) η αύξηση του ορίου διοικητικής κράτησης των υπό απέλαση αλλοδαπών από 3 μήνες σε 6 μήνες, με δυνατότητα παράτασης του χρόνου αυτού για 12 επιπλέον μήνες. Μία τόσο παρατεταμένη κράτηση παύει να εξυπηρετεί τους διαδικαστικούς σκοπούς της απέλασης κατά παράβαση του άρθρου 5 της ΕΣΔΑ (για παραβίαση του οποίου έχει επανειλημμένα καταδικαστεί η Ελλάδα) και αποβλέπει ξεκάθαρα στον ποινικό κολασμό του κρατούμενου αλλοδαπού. Αυτή η έμμεση ποινικοποίηση μιας διοικητικής παράβασης, δηλαδή της έλλειψης νομιμοποιητικών εγγράφων παραμονής στη χώρα στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, συνιστά επιβολή ποινής, χωρίς να υπάρχει αδίκημα, προσκρούοντας έτσι σε βασικές αρχές του ποινικού δικαίου και έρχεται σε αντίθεση με τις θεμελιώδεις επιταγές που ενσωματώνει ένα κράτος δικαίου. Η αντίθεση δε προς το κράτος δικαίου γίνεται δε ακόμη περισσότερο έντονη, τη στιγμή που το ελληνικό νομικό σύστημα (που ήδη πρόσφατα με την απόφαση S.D. κατά Ελλάδας κρίθηκε ως αντίθετο στα άρθρα 3 και 5 της ΕΣΔΑ), προβλέπει την έκδοση αποφάσεων κράτησης από αστυνομικά όργανα, τα οποία πλέον θα έχουν τη δυνατότητα στέρησης της ελευθερίας ατόμων επί μακρό χρόνο, χωρίς τον επανέλεγχο και τη διαρκή αναθεώρηση των σχετικών αποφάσεων από δικαστική αρχή, και υπό συνθήκες που αγγίζουν τα όρια της απάνθρωπης και εξευτελιστικής μεταχείρισης. β) παρέχεται η δυνατότητα έκδοσης απόφασης απέλασης ακόμη και όταν έχει ασκηθεί σε βάρος του αλλοδαπού ποινική δίωξη για αδίκημα που τιμωρείται με στερητική της ελευθερίας ποινή τουλάχιστον τριών μηνών. Η προτεινόμενη διάταξη πέρα από τη νομοτεχνική της ατέλεια, που επιτείνει τη σύγχυση μεταξύ της δυνατότητας επιβολής απέλασης από τις αστυνομικές αρχές, παράλληλα και ανεξάρτητα από την κρίση των δικαστικών αρχών σε περίπτωση ποινικού αδικήματος, νομιμοποιεί την ισχύουσα πρακτική της αυθαίρετης κρίσης των αστυνομικών οργάνων περί επιβολής απέλασης σε βάρος νόμιμα διαμενόντων αλλοδαπών με την αιτιολογία της επικινδυνότητας αυτών, η οποία έχει έντονα επικριθεί και μάλιστα επεκτείνει τη δυνατότητα της εφαρμογής αυτής σε περιπτώσεις άσκησης οποιασδήποτε ποινικής δίωξης για οποιοδήποτε σχεδόν πλημμέλημα (π.χ. σύλληψη για πώληση cd, μήνυση για συκοφαντική δυσφήμηση ή ψευδή καταμήνυση), καθιστώντας έτσι όλους τους νόμιμα βρισκόμενους αλλοδαπούς υποκείμενους στο επαχθέστατο μέτρο της απέλασης, χωρίς τις εγγυήσεις της δικαστικής κρίσης και ελέγχου.
3. Εκτελούνται μαζικές επιχειρήσεις συλλήψεων άστεγων μεταναστών από τα προσωρινά καταλύματά τους (παλαιό Εφετείο Αθήνας, καταυλισμός Πάτρας κλπ.), καθώς και επιχειρήσεις ομαδικών απελάσεων στις χώρες προέλευσής τους, οι οποίες έχουν σκοπό τον εκφοβισμό των ίδιων των μεταναστών, προς το σκοπό επιστροφής στις χώρες προέλευσής τους. Οι ως άνω αστυνομικές επιχειρήσεις – σκούπες, αποτέλεσμα έχουν την στέρηση της προστασίας βασικών δικαιωμάτων από τους πρόσφυγες, οι οποίοι λόγω της έλλειψης οποιουδήποτε μέτρου παροχής προστασίας από την Ελληνική πολιτεία βρίσκονται εκτεθειμένοι στον κίνδυνο δίωξης στις χώρες στις οποίες επιστρέφονται. Ήδη οι επιστραφέντες 55 Πακιστανοί υπήχθησαν άμεσα στον αστυνομικό έλεγχο και δίωξη στη χώρα προέλευσής τους, η οποία είναι κοινώς γνωστό ότι δεν πληροί τα εχέγγυα μιας δημοκρατικής πολιτείας. Όλες οι πρόσφατες ως άνω τροποποιήσεις, συνδυαζόμενες με τις τελευταίες αστυνομικές επιχειρήσεις είναι αντίθετες προς ένα κράτος δικαίου, μαρτυρούν δε την επικράτηση αντιλήψεων εναντίον των μεταναστών και προσφύγων που καταφεύγουν στην Ελλάδα, διωκόμενοι από την πατρίδα τους ή σε αναζήτηση μια καλύτερης ζωής. Η υποχρέωση της Ελλάδας να προστατεύσει και να παράσχει φροντίδα στους διωκόμενους στην πατρίδα τους πρόσφυγες (πρέπει να σημειωθεί ότι ήδη ποσοστό άνω του 40% των συλλήψεων για παράνομη είσοδο και διαμονή το έτος 2008 προέρχονται από χώρες σε εμπόλεμη κατάσταση, ή όπου η προστασία των ανθρώπινων δικαιωμάτων είναι ιδιαίτερα επισφαλής – Αφγανιστάν, Ιράκ, Σομαλία, Παλαιστίνη, Πακιστάν, Μυανμάρ, Ερυθραία), παραμερίζεται χάριν της προστασίας της δημόσιας τάξης και ασφάλειας, η οποία κατά τις σχετικές εισηγήσεις των προτεινόμενων μέτρων θεωρείται ότι διακυβεύεται από την αυξανόμενη μετανάστευση. Παραγνωρίζεται έτσι το γεγονός ότι τα φαινόμενα ρατσισμού, αισθήματος ανασφάλειας, ξενοφοβίας, και κοινωνικής αναστάτωσης προξενούνται κυρίως από την έλλειψη μέτρων παροχής προσωρινής προστασίας προς τους πρόσφυγες και κοινωνικής ένταξης προς τους μετανάστες. Τα φαινόμενα τύπου Πάτρας και Αγ. Παντελεήμονα δεν είναι αποτέλεσμα της επικίνδυνης για τη δημόσια τάξη συμπεριφοράς των προσφύγων, αλλά της απουσίας της πολιτείας, η οποία έτσι συντηρεί και προωθεί φαινόμενα ρατσισμού, ανασφάλειας, ξενοφοβίας και αναστάτωσης. Ακόμα πιο επικίνδυνο είναι το ότι δημιουργούνται όροι κοινωνικής συναίνεσης για την ανάπτυξη αυτόκλητων πολιτοφυλακών εναντίον των μεταναστών και προσφύγων. Υπενθυμίζουμε ότι εκκρεμεί ακόμη σε βάρος της Ελληνικής πολιτείας διαδικασία για μη συμμόρφωση προς την κοινοτική οδηγία για την παροχή συνθηκών υποδοχής στους αιτούντες άσυλο, που ενσωματώθηκε στην Ελληνική έννομη τάξη με το πδ 220/2007. Υπενθυμίζουμε επίσης ότι από τα ίδια στατιστικά στοιχεία του Υπουργείου Εσωτερικών, που επικαλούνται για νομιμοποίηση των ακραίων και αντίθετων προς το κράτος δικαίου προτεινόμενων νομοθετικών μέτρων, προκύπτει ότι η Ελλάδα το 2001 (έτος κατά το οποίο έγινε η τελευταία μαζική διαδικασία νομιμοποίησης) κατέγραψε 219.598 συλλήψεις για παράνομη είσοδο και διαμονή (αντί των 146.337 αντίστοιχα για το 2008 που έχει προκαλέσει την τρέχουσα υστερία), ενώ επίσης καθ΄ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 αφομοίωσε και ενέταξε, έστω με προβληματικό τρόπο πολύ μεγαλύτερους αριθμούς μεταναστών (με βάση τις στατιστικές της ΕΣΥΕ αριθμό μεγαλύτερο των 650.000 ανθρώπων κατά τη δεκαετία 1991 – 2001). Πιστεύουμε ότι οποιαδήποτε παρέμβαση της Πολιτείας θα πρέπει να είναι σύμφωνη με την αρχή του κράτους δικαίου και την προστασία όλων των ανθρώπων που βρίσκονται στην Ελληνική επικράτεια. Η λήψη μέτρων αστυνομικής φύσης και η δημιουργία κλίματος ξενοφοβίας και ρατσισμού που υποθάλπεται από την υιοθέτηση των ανωτέρω μέτρων, μόνο αποτέλεσμα θα έχει την επίταση της απομόνωσης των προσφύγων και μεταναστών στο περιθώριο της κοινωνίας και την αύξηση της εκμετάλλευσής τους. Συνειδητοποιούμε το μεγάλο κύμα προσφύγων και μεταναστών, γνωρίζουμε όμως ότι οι ίδιοι δεν είναι το πρόβλημα, αλλά τραγική συνέπεια άλλου είδους προβλημάτων και πολιτικών. Φαινόμενα δε ανομίας και κοινωνικής εκτροπής και αναστάτωσης δεν οφείλονται στην παρουσία των μεταναστών και προσφύγων, αλλά στην απουσία της πολιτείας και στην έλλειψη λήψης μέτρων αντιμετώπισης του φαινομένου με σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα και σύμφωνα με όρους ισότιμης κοινωνικής συμβίωσης.
Στο πλαίσιο αυτό η Ομάδα μας δηλώνει ότι συνεχίσει να στέκεται αλληλέγγυα στους καταπιεζόμενους, ανεξάρτητα από οποιαδήποτε διάκριση φύλου, εθνικότητας, πολιτικών ή κοινωνικών πεποιθήσεων, δρώντας πάντα στα πλαίσια και με την προοπτική επίτευξης κοινωνικής ασυλίας των προσφύγων και των μεταναστών.
Ποιά είναι η «Ομάδα Δικηγόρων για τα Δικαιώματα των Μεταναστών και των Προσφύγων» Η «Ομάδα Δικηγόρων για τα Δικαιώματα των Μεταναστών και των Προσφύγων» είναι μια αμιγώς εθελοντική συλλογικότητα δικηγόρων με αντικείμενο τα δικαιώματα των μεταναστών και των προσφύγων. Η Ομάδα συγκροτήθηκε και λειτουργεί από το Φεβρουάριο του 2006 με σκοπό την παροχή έμπρακτης αλληλεγγύης σε μετανάστες και πρόσφυγες. Η Ομάδα έχει θέσει ως στόχους: α) την παροχή νομικής συμβουλευτικής σε μετανάστες/τριες και πρόσφυγες για όλο το φάσμα των ζητημάτων που συνάπτονται με το ισχύον νομικό καθεστώς που ορίζει τη θέση τους, β) την παροχή νομικής συνδρομής σε εξαιρετικές περιπτώσεις και γ) την παρέμβαση στο δημόσιο διάλογο για τα ζητήματα μεταναστών και προσφύγων. Μέχρι σήμερα η Ομάδα μας στεγαζόταν σε χώρο του Δ.Σ.Α. Με επίκληση όμως την ανάγκη χρησιμοποίησης του εν λόγω χώρου από άλλες δραστηριότητες του Συλλόγου αναγκασθήκαμε να αποχωρήσουμε. Ήδη από την Δευτέρα 6-7-2009, η «Ομάδα Δικηγόρων για τα Δικαιώματα των Μεταναστών και των Προσφύγων» στεγάζεται στον χώρο του Πολιτιστικού Κέντρου των Λαών της Ανατολής «ΓΕΦΥΡΑ», οδός Σπ. Τρικούπη 21 στα Εξάρχεια. Η παροχή νομικής συμβουλευτικής θα λαμβάνει χώρα πλέον στον παραπάνω χώρο κάθε Δευτέρα και Τετάρτη και ώρες 5-7 μμ. Αντιλαμβανόμαστε τη συνέχεια της δράσης μας ως ελάχιστη ένδειξη αλληλεγγύης σε μια ιδιαίτερη κοινωνική ομάδα, η οποία υφίσταται πολύ συχνότερα από το σύνολο του πληθυσμού αυθαίρετη και δυσμενώς διακριτική μεταχείριση είτε από τη διοίκηση είτε από ιδιώτες και δηλώνουμε ότι θα βρισκόμαστε σταθερά στο πλευρό των προσφύγων και μεταναστών.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)